สาวิตรีนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงนอนภายในห้องพักของตนเอง ความรุ่มร้อนในอกที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่ยามที่เห็นติญญานนท์และบทมากรนั่งรถออกไปด้วยกันตั้งแต่ช่วงเช้าจนป่านนี้มืดค่ำแล้วยังไม่กลับ สิ่งเหล่านี้ทำให้หล่อนทุกข์ใจจนแทบบ้า
ความลับที่พยายามจะปกปิดเอาไว้ให้จมดิน ตอนนี้มันเริ่มจะเปิดเผยออกมาทีละนิดและหล่อนเชื่อว่าในไม่ช้ามันคงจะชัดแจ้งจนมารดาของหล่อนเห็นได้อย่างแน่นอน ถ้าหล่อนไม่ตัดไฟเสียแต่ต้นลมซะก่อน เมื่อใช้ภาษาดอกไม้ไม่ได้ผล หล่อนคงต้องใช้วิธีสุดท้ายซะแล้วล่ะ
ดวงตาของสาวิตรีวาววับขึ้น ความเห็นแก่ความสุขของตัวเองทำให้หล่อนยอมทำแม้แต่สิ่งที่ตัวเองก็รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง หญิงวัยกลางคนลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินตรงไปยังหน้าต่างไม้บานใหญ่ เสียงรถที่แล่นเข้ามาจอด ทำให้รอยยิ้มอย่างสมหวังปรากฏขึ้นที่มุมปากของหล่อนอย่างชัดเจน หล่อนยิ้ม และก็ยิ้มอย่างผู้มีชัยซะด้วย
ติญญานนท์เดินนำบทมากรเข้ามาในคฤหาสน
