ติญญานนท์ปิดประตูห้องนอนของตัวเองเสียงดังสนั่นรุนแรงอย่างหัวเสีย ยายผู้หญิงบ้าคนที่กำหัวใจของเขาอยู่ กำลังจะทำให้เขาเป็นบ้าตาย หล่อนผีเข้าหรือไง เขาเคาะประตูจนประตูแทบจะพังอยู่แล้ว แต่หล่อนกลับไม่มาเปิดประตูให้เขาสักนิด ทั้ง ๆ ที่สั่งเอาไว้แล้วว่าไม่ต้องล็อคประตูห้อง แต่หล่อนก็ยังขัดคำสั่งเขาอีกจนได้
ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างขนาดใหญ่ของตัวเองอย่างแรง ลำแขนแข็งแรงยกขึ้นวางบนหน้าผากอย่างครุ่นคิด ขวางหนากที่ขวางทางรักอยู่ตรงหน้าเขาและหล่อนมันไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรมากนักเลย มันไม่น่ากลัวสักนิด แต่สิ่งที่น่ากลัวมากว่าอุปสรรคทั้งหลายทั้งมวลนั้นก็คือความอ่อนแอของบทมากรนั้นเอง
รุ่งเช้าติญญานนท์เผชิญหน้ากับบทมากรที่โต๊ะอาหาร เขาจับตามองหล่อนทุกอิริยาบถเลยก็ว่าได้ หล่อนแปลกไปจากบทมากรคนเมื่อวานนั้นมากทีเดียว ดวงหน้าที่เคยงดงามของหล่อนดูเศร้าสร้อยลงถนัดตา ดวงตากลมโตคู่งามบวมช้ำเหมือนผ่านการร้องไห
