กรนารานอนเพ่งมองโทรศัพท์มือถือในมือของตัวเองนิ่ง ภาพเหตุการณ์เลวร้ายที่ผ่านมาเข้ามาในชีวิต มันทำให้หล่อนหวาดกลัวจนแทบเสียสติ ความเจ็บปวด ความทุกข์ทรมานที่หล่อนได้รับ มันทำให้หล่อนแข็งแกร่งขึ้น และก็พยาบาทมากขึ้นกว่าเดิม
“ฉันไม่มีวันยอมให้พวกคุณมีความสุขบนความทุกข์ของฉันหรอก... ไม่มีวัน!”
หญิงสาวหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ความเคียดแค้นชิงชังก่อกำเนิดขึ้นภายในใจของหล่อนจนมันแทบจะทะลักออกมา ก่อนที่หล่อนจะกดมือถือโทรออกไปยังเบอร์ที่หล่อนต้องการ
คุณหญิงศรีสุดานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องรับแขก เสียงโทรศัพท์กรีดร้องขึ้น หญิงชราเงยหน้าขึ้นมาไปยังต้นเสียงอย่างแปลกใจ ที่ไม่มีสาวใช้คนใดเดินไปรับโทรศัพท์เลยสักคน และในที่สุดหล่อนก็ทนรำคาญเสียงนั้นไม่ไหว จึงต้องลุกขึ้นเดินไปรับสายนั้นด้วยตัวเอง
เมื่อยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู สิ่งที่หล่อนไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินก็ดังเข้ามาในโสตประสาท มันชัดเจนจนไม่ต้องฟังซ้
