ติญญานนท์กลับมาคฤหาสน์อิ่มรักตอนค่ำ ชายหนุ่มเดินทอดน่องเข้าไปในบ้านอย่างหมดอาลัยตายยาก ความทุกข์ใจบวกกับความผิดหวังที่บทมากรไม่ยอมให้ความร่วมมือกับเขา มันทำให้เขากลัดกลุ้มจนสมองแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยง ๆ
ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดไปหยุดอยู่หน้าห้องของหญิงสาวที่นั่งอยู่ในหัวใจของเขาตลอดเวลา มือหนาแข็งแรงยกขึ้นสูงค้างอยู่ในอากาศ และก็ค้างอยู่อย่างนั้นไม่มีทีท่าว่าจะกระทบลงไปบนแผ่นไม้ประตูห้องของบทมากรแต่อย่างใด และสุดท้ายมันก็ตกลงมาอยู่ข้างลำตัวของเขาเหมือนเดิม ก่อนที่เขาจะเดินจากไปพร้อมด้วยหัวใจอันร้าวรานของเขา
บทมากรยกมือที่กำลังพับเสื้อผ้าลงกระเป๋าเป้ขนาดย่อมของตัวเองขึ้นเช็ดน้ำตาที่มันเอาแต่ไหลออกมาไม่ขาดสาย ทั้ง ๆ ที่พยายามแล้ว พยายามที่จะสะกดกลั้นฝืนมันเอาไว้ แต่ถึงแม้จะพยายามแค่ไหนมันก็ไม่สามารถที่จะทานทนต่อความเสียใจที่อัดแน่นอยู่ในหัวอกของหล่อนได้ ความเสียใจที่จะต้องจากคนที่หล่อนแสน
