ปราณชนกยิ้มอ่อนให้ลูก
“เล่นสนุกไหมคะลูก”
เด็กหญิงพยักหน้า “แม่มาเล่นกัน” หญิงสาวนั่งลงข้างๆ ลูก เธอมองไปที่ของเล่นตรงหน้า
“ถ้าแม่กินกาแฟ แล้วหนูจะกินอะไรลูก”
ปราณณิชาทำท่าคิด “ก็... กาแฟ” แต่มารดาส่ายหน้าทันที
“เด็กยังกินกาแฟไม่ได้นะคะลูก ต้องรอโตก่อน”
ปราณณิชาทำหน้ายุ่งยากใจ ถ้าเธอกินกาแฟไม่ได้แล้วเธอจะกินอะไรล่ะ
“เอางี้ ถ้าแม่กินกาแฟ หนูก็กินนมของหนู ดีไหมคะ”
แม่บ้านนำกล่องนมของหนูน้อยเข้ามาเสิร์ฟรวดเร็วทันใจ ปราณชนกหยิบมันมาถือไว้ แล้วทำท่าส่งให้เด็กหญิง
“โอเคนะคะ แลกกันแม่ขอกาแฟของหนูได้ไหม แล้วหนูเอานมไปกิน”
ปราณณิชายิ้มแป้น “ได้ค่ะแม่”
จากนั้นไม่นานหลังจากที่เด็กหญิงกินนมหมดกล่อง เธอก็เริ่มหาวและเอนตัวลงนอนบนโซฟา เปลือกตาค่อยๆ หรี่ลงเรื่อยๆ
“ต้องพาลูกไปนอนที่คอกไหมครับปราง” ธิติที่ยังนั่งมอง ลูกหลับถามหญิงสาวเสียงเบา เกรงว่าเด็กหญิงจะตื่นขึ้นมา
“ไม่ต้องก็ได้ค่
