ใช้เวลาไม่นานธิติก็พาสองแม่ลูกกลับมาถึงบ้าน ชายหนุ่มจอดรถที่หน้าตึกใหญ่เขาลงจากรถไปเปิดประตูหลัง รับร่างเด็กหญิงปราณณิชาที่มารดาเพิ่งปลดเข็มขัดคาร์ซีทออกให้พอดี ซึ่งลูกสาวก็ยอมให้เขาอุ้มโดยดีหลังจากที่นั่งรถมาด้วยกันสักพักใหญ่ๆ
“พี่จะกลับเลยไหมคะ” ปราณชนกไม่ถามว่าเขาจะกลับบ้านอย่างไร ไม่ถามด้วยว่าตอนนี้เขาพักที่บ้านหลังไหนในเชียงใหม่
“พี่อยากอยู่กับลูกนานกว่านี้อีกหน่อยได้ไหมปราง” ขณะนั้นลูกจ้างมาช่วยดูยกของที่ปราณชนกซื้อมาเข้าไปเก็บในบ้าน ธิติมองไปรอบๆ บ้านที่มีคนอยู่กันไม่กี่คนก็รู้สึกห่วงเธอกับลูก
“บ้านหลังใหญ่พื้นที่กว้างขนาดนี้ ปรางมีคนอยู่ด้วยกี่คน พี่ว่ามันอันตรายนะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มีกันหลายคน”
ปราณชนกตอบสั้นๆ เธอเดินนำสองพ่อลูกขึ้นบ้าน
“เดี๋ยวอีกสักพักไม่เกินครึ่งชั่วโมงน้องปายน่าจะนอนแล้ว พี่ก็กลับได้เลยนะคะ” เธอย้ำขณะที่ชี้มือไปยังคอกเด็กขนาดใหญ่เกือบหนึ่งในสามของห้อ
