คณะเพื่อนของปราณชนกลากลับไปในช่วงเย็น โดยที่ฝ่ายปราณชนกนัดเพื่อนว่าพรุ่งนี้จะไปสมทบกับกลุ่มเพื่อนที่โรงแรมใน ตอนเช้า และเดินทางไปแม่อายตามกำหนดการที่วางไว้พร้อมกับ ทุกคน ธิติยังไม่ขยับตัวไปไหนแม้ว่าทุกคนจะไปหมดแล้วจนหญิงสาวต้องออกปาก “พี่แบงค์กลับไปได้แล้วค่ะ ตอนนี้เย็นมากแล้ว” ธิติลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ แต่เขาก็รู้ว่าวันนี้รุกเธอมากไปแล้วและที่สำคัญเขายังมีโอกาสในวันอื่นๆ ชายหนุ่มก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆ ของเด็กหญิงปราณณิชา กลิ่นแป้งเด็ก กลิ่นผิวเนื้อของเด็กมันช่างทำให้รู้สึกดีเพราะว่านี่คือลูกของเขาเอง เขานึกเสียดายเวลาที่ผ่านมา มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลย ทั้งหมดก็เพราะว่าเขาทำตัวเองทั้งนั้น “พ่อกลับนะคะ แล้วพรุ่งนี้เช้าพ่อมารับหนูกับแม่ไปเที่ยวกันนะคะ” เด็กหญิงมองตาแป๋วก่อนจะพยักหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ ปรางไปเองได้” ปราณชนกรีบปฏิเสธ “เอารถพี่ไปดีกว่าครับ เดินทางไกลไปเชียงรายด้วย ใช้รถที่เหมา

