หลังจากที่ไปสมทบกันที่โรงแรมที่กลุ่มพัชชาพัก ทั้งหมดก็เริ่มออกเดินทางโดยที่คณะใช้รถยนต์ทั้งหมดสามคันขับตามกันไป ไม่นานก็มาถึงร้านคาเฟอคาเดมี่ของธิชา ซึ่งร้านนี้เป็นต้นแบบของร้านอคาเดมี่คอฟฟีที่ธิติเคยเปิดที่ใต้ตึกเพนต์เฮาส์ที่เจพีเมื่อหลายปีก่อน
“สวัสดีค่ะอาธีน่า” ปราณชนกยังคงเรียกมารดาของธิติว่า คุณอาเหมือนเดิม วันนี้เธอเจอว่าหญิงวัยกลางคนมาทำงานและอาจจะมารอเจอหลานก็ได้
“น้องปายธุคุณย่าก่อนค่ะลูก”
เด็กหญิงทำตามที่บอกร่างเล็กๆ ยกมือไหว้แถมย่อเข่าอย่าง น่าเอ็นดู ธิชายิ้มให้สองแม่ลูกที่เคยเกือบจะได้มาเป็นคนในครอบครัวเมื่อสามปีก่อน
“ธุค่า คุณย่า”
“สวัสดีลูก ไหว้พระนะคะน้องปาย” ธิชารับไหว้แล้วลูบศีรษะเด็กหญิงอย่างเอ็นดู พลางเงยหน้าคุยกับแม่ของแก
“แล้วนี่ปรางรับปริญญาโทเมื่อไหร่ลูก คราวก่อนเจอกันอาก็ลืมถาม” ธิชาแทนตัวว่าอาเพื่อความสบายใจของหญิงสาว แต่คำพูดนั้นทำให้ลูกชายหูผึ่ง
“ครา
