ให้พี่อยู่ด้วยไหม

วันนั้นธิติและปราณชนกยังอยู่ที่แม่กำปองต่อเพราะเธอยังไม่อยากให้เด็กหญิงที่เพิ่งฟื้นไข้เดินทาง อาการของน้องปายดีขึ้นเรื่อยๆ จนถึงช่วงเย็นเด็กหญิงก็เริ่มเล่นและมีความอยากกินขนมได้เป็นปกติ แต่เหมือนกับว่าคนที่เริ่มแย่ลงจะเป็นมารดาของเด็กหญิงเอง “วันนี้พ่อจะทำโจ๊กให้ค่ะลูก ใส่ไข่ด้วยไหมคะ” ธิติยุ่งอยู่ที่หน้าเตา “ใส่ค่ะ” เด็กหญิงปราณณิชานั่งรอพ่อบนโต๊ะรับประทานอาหารในห้องครัว ปราณชนกที่เพิ่งออกมาจากห้องนอนมองหาสองพ่อลูกจึงเดินมาตามเสียงพูดคุยที่ได้ยิน “อ้าวปรางตื่นแล้วเหรอ พี่ว่าปรางน่าจะติดไข้จากลูกแล้วล่ะ” ปราณชนกพยักหน้าเห็นด้วย “ค่ะน่าจะเป็นแบบนั้น แม่เป็นไข้หนูอย่าเพิ่งกอดแม่นะคะ” ท้ายประโยคเธอหันมาคุยกับเด็กหญิงที่ทำท่าเข้าใจราวกับผู้ใหญ่ “ค่ะ หนูจะไม่เข้าใกล้แม่ เดี๋ยวน้องปายติดไข้จากแม่นะคะ” เจ้าตัวทำท่ากลัวจนดูตลกในสายตาของพ่อและแม่ “เราน่ะล่ะเอาไข้มาติดแม่ ทำมาเป็น...” ปรา