คืนนั้นปราณชนกตื่นมากลางดึกเพราะคอแห้ง เธอควานมือไปหาแก้วน้ำที่วางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงแต่เผลอปัดมันตกพื้นจนมีเสียงดัง ธิติที่นอนอีกห้องเขาหลับไม่สนิทเพราะเป็นห่วงคนป่วยลืมตาและลุกขึ้นมาดูเธอทันที
ไฟถูกเปิดขึ้นพร้อมกับคำถาม
“เสียงอะไรครับปราง จะเอาอะไรรึเปล่า”
ปราณชนกยันตัวลุกขึ้นนั่ง “ปรางคอแห้งค่ะ จะหยิบแก้วน้ำแต่เผลอทำมันตกพื้น ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้พี่ตื่น”
“ไม่เป็นไร พี่ไปเอาแก้วใหม่มาให้เอง” เขาก้มลงหยิบแก้วที่กลิ้งกับพื้นขึ้นมาและหายไปสักครู่ก็กลับมาพร้อมแก้วน้ำใบใหม่
“ยังปวดหัวอยู่ไหมปราง โทษทีนะ” ธิติขอโทษก่อนจะเอามือแตะหน้าผากปราณชนก โล่งใจที่เธอตัวไม่ร้อนแล้ว
“ไม่ปวดแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวส่งแก้วน้ำคืนเขารับไปวางบนโต๊ะก่อนจะนั่งลงข้างๆ ปราณชนกมองเขาอย่างระแวดระวังแกมไม่ไว้ใจ
"ลูกล่ะคะ ปรางลุกไปดูลูกดีกว่า” เธอทำท่าจะลุกแต่ถูกดึงข้อมือไว้
“ลูกหลับแล้ว ปรางอย่าไปก
