ปราณชนกยอมอยู่ที่นี่อีกหนึ่งวันตามที่น้องปายขอ พวกเขาใช้เวลาด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูกไปกับการเดินเล่นในหมู่บ้าน แวะร้านคาเฟในท้องถิ่นและกลับมานั่งเล่นที่ระเบียงหลังบ้านที่อยู่ติดลำธาร
หญิงสาวมองธิติที่อุ้มเด็กหญิงไปยืนกลางลำธารที่มีน้ำไหล ในบางจุดที่มีระดับน้ำเพียงแค่เข่าของปราณณิชาและนั่นทำให้สาวน้อยชอบมาก ส่งเสียงหัวเราะกรี๊ดกร๊าดตลอดเวลา
“หนูชอบที่นี่ไหมคะ ถ้าชอบเดี๋ยวพ่อจะขอซื้อบ้านหลังนี้จากป้าอายให้” ธิติไม่เคยมีโอกาสเข้าใกล้ลูกมาก่อนแบบนี้ เมื่อได้อยู่ด้วยกันและเขาเห็นว่าเธอชอบอะไรชายหนุ่มก็พร้อมจะหาซื้อมาให้หากทำได้
“อย่าถึงขนาดนั้นเลยค่ะพี่แบงค์” ปราณชนกขัดขึ้น หญิงสาวพูดต่อกับลูกที่กำลังถูกขัดใจ “ถ้าหนูชอบเราก็มากันใหม่นะคะ เราไม่จำเป็นต้องซื้อทุกอย่างที่เราชอบมันหรอกลูก”
เธอรู้ว่าเด็กหญิงอาจจะยังไม่เข้าใจความหมาย แต่คนที่เธอต้องการสื่อคือพ่อของปราณณิชาต่างหาก ว่าเงินของเขาไม่ไ
