ธิติรีบวิ่งตามปราณชนกมาทันเธอที่หน้าร้านพอดี เขาจับแขนหญิงสาวไว้ทันก่อนที่เธอจะเปิดประตูรถ
“เดี๋ยวปรางเราต้องคุยกันนะ ปรางจะหนีพี่ไปถึงไหน”
ปราณชนกชะงักกึก “ปรางไม่ได้หนีพี่ แต่ปรางไม่อยากเจอไม่อยากคุยกับพี่อีก”
“ปรางไม่อยากเจอพี่ก็ได้ถ้าเราไม่มีเรื่องลูกที่ต้องคุยกัน ปรางจะหนีความจริงไปถึงไหนว่าน้องปายเป็นลูกพี่”
“คนที่หนีความจริงไม่ใช่ปรางค่ะ” เธอหันขวับมาจ้องหน้าเขา ธิติยกมือขึ้นเหมือนจะยอมแพ้
“ใช่ครับคนที่ไม่ดีก็คือพี่เอง แต่ปรางน่าจะรู้ว่าพี่เป็นคน ปากเสียพี่แค่หลุดปาก แต่พี่ไม่เคยคิดจะให้ปรางเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวจริงๆ”
สามปีก่อน หลังจากที่ปราณชนกเทเขาในงานแต่ง ชายหนุ่มนึกตำหนิตัวเองที่ปากพล่อย เขาน่าจะใส่ใจคิดอีกสักนิดว่าผู้หญิงที่กำลังมีครรภ์นั้นอ่อนไหวง่ายกว่าปกติ และอีกเรื่องคือในความสัมพันธ์ที่ยาวนานมาเกือบสี่ปีเธอมักจะเข้าใจเขาและยอมลงให้เขาเสมอ และแทนที่จะทำให้เขาให้เก
