ปราณชนกดึงความคิดกลับมาที่ปัจจุบัน เธอมองข้อมือตัวเองที่ถูกมือใหญ่ของอีกฝ่ายจับไว้แน่น สายตาคู่นั้นทำให้ธิติรู้ตัวเขารีบคลายออกแต่ยังไม่ปล่อยเสียทีเดียว
“พี่ขอเจอลูกบ้างได้ไหมปราง ถ้าปรางไม่อยากเห็นหน้าพี่ ยังทำใจยอมรับพี่เหมือนเดิมไม่ได้ พี่ขอแค่ทำหน้าที่พ่อก็ได้”
ปราณชนกเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ใช่ว่าเธออยากให้ลูกไม่มีพ่อ ที่เรื่องทั้งหมดมาถึงวันนี้เธอเองก็ไม่ได้อยากให้เป็น
“พี่ไปเจอลูกได้ค่ะแต่ยังไม่ใช่ในฐานะพ่อ แต่ถ้าพี่ไม่โอเคก็ถือว่าวันนี้เราไม่ได้คุยอะไรกันก็ได้”
“ได้เลย แบบไหนก็ได้ปราง พี่ยอมหมด” ธิติแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ ปราณชนกได้จังหวะดึงมือออกแล้วเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับ
“ปรางรอเดี๋ยวนะ รอพี่แป๊บเดียวพี่ขอไปด้วย” ธิติเห็น ธีรอาภาออกมาจากร้านพอดี ชายหนุ่มวิ่งไปหาน้องสาวยัดกุญแจรถตัวเองใส่มือน้อง
“พี่จะไปรับลูกกับปราง นับเอารถพี่ไปใช้เลย”
ธีรอาภาทำหน้าเหม
