EP 11 - เข้าปะทะ

อลิซกลับมาถึงห้องด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสุข เธอคิดว่าดีแล้วที่เลือกลาออกมาจากคนท็อกซิกพวกนั้น และนึกไปถึงฮาชิ…อลิซรู้แหละว่าเขาคงจะรู้สึกไม่ดี แต่เธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย พอคิดมาถึงตรงนี้แล้วหญิงสาวได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ตัดมาทางฝั่งของฮาชิ เขาไม่เห็นอลิซมาเป็นอาทิตย์แล้ว มองหาจากเพื่อนๆที่เคยไปด้วยกันกับเธอ ก็ไม่มีคนร่างเล็กอยู่ด้วยเลยซักครั้ง ชายหนุ่มนึกถึงตอนที่อลิซพยายามทักมาอธิบายแต่เขากลับไม่ฟังเธอแม้แต่ครั้งเดียว มันทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อยที่เคยทำแบบนั้น อันที่จริงเขาน่าจะฟังเธอซักหน่อย ขณะนั้นเอง..ม่อนก็เดินเข้ามาหาฮาชิที่นั่งอยู่คนเดียวและมองหน้าของเขาอย่างเอาเรื่อง “มีอะไร?” ฮาชิถามขึ้นเสียงแข็ง เขาไม่อยากมีเรื่องกับคนที่เอาแต่พาลไปทั่วเหมือนเด็กไม่รู้จักโต “เพราะมึงสินะ!! ที่ทำให้อลิซต้องย้าย” ม่อนพูดอย่างเอาเรื่อง ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าอลิซต้องย้ายเพราะแฟนตัวเองเข้าไปหาเรื่อง แต่เขาก็แค่อยากจะโทษว่าเป็นความผิดของฮาชิ “นี่อลิซย้ายไปแล้วหรอ?!” ฮาชิถามกลับด้วยความงุนงง เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอย้ายและย้ายไปไหน เพราะอะไร.. “กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงพูดอะไรกับอลิซจนเธอย้ายออก แต่กูโคตรเกลียดขี้หน้ามึงเลยว่ะ!!” ม่อนพูดด้วยความชิงชัง ปกติเขาไม่ชอบฮาชิอยู่แล้ว ยิ่งรู้ว่าฮาชิรู้จักกับอลิซและสนิทกันถึงขั้นไปเรียนด้วยกันเขาก็ยิ่งเกลียด “นี่ม่อน..มึงเกลียดกูเพราะกูไม่ทำกิจกรรมแล้วทำให้เพื่อนโดนรุ่นพี่ลงโทษแค่นั้นหรอวะ! ปัญญาอ่อนชิปหาย!! ที่มอเขายังไม่ได้บังคับนะ มีแต่มึงกับพวกรุ่นพี่บ้าๆนั่นแหละที่ทำห่าอะไรกันก็ไม่รู้” “มึงหุบปากเลยนะไอ้ชิ!! ไม่งั้นกูจะซัดปากมึง!!” “ก็ลองดูสิ!! กูก็มีมือมีตีนเหมือนกันนี่หว่า!!” ฮาชิพูดอย่างโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ผู้ชายคนนี้ไม่มีความเป็นผู้ชายเอาซะเลย เอาแต่โทษคนอื่นไปทั่ว ไม่เคยคิดจะโทษตัวเองเลยแม้แต่น้อย “หึๆ! ปากเก่งไม่เบานี่!! กูเกลียดมึงที่มึงมายุ่งกับแฟนเก่ากูไง!” “นี่มึงเข้าใจอะไรผิดป่ะวะ!! ของเก่าก็คือของเก่า เลิกกันแล้วยังตามหวงก้างอีก มึงโคตรจะเหี้ยเลยว่ะ!!” ฮาชิพูดยั่วโมโหม่อน ทำให้เขารู้สึกโกรธจนหน้าแดงถึงหู “ไอ้ชิ!! มึง!!” ม่อนชี้หน้าพร้อมกับพ้นคำหยาบออกมาไม่หยุด เวลานี้เขาพร้อมบันดาลโทสะใส่คนที่อยู่ตรงหน้าอย่างเต็มกำลัง “มึงอย่างคิดนะ ว่ากูไม่รู้! เพราะกูรู้ว่ามึงทำอะไรกับอลิซไว้บ้าง!!” ฮาชิรู้เพราะเขากดอ่านจากในแชตที่อลิซส่งมาให้เพื่อจะอธิบายให้เข้าใจ แต่ฮาชิก็ไม่ได้ตอบกลับข้อความนั้นจนถึงวันนี้ “กูทำอะไร?! ไหนมึงลองพูดมาซิวะ!! ไอ้สัตว์นรก!!” ม่อนพูดจาเกรี้ยวกราดอย่างคิดเอาเรื่อง เขาไม่มีทางยอมใครง่ายๆอยู่แล้ว “กูจะบอกมึงครั้งสุดท้ายนะม่อน ว่ากูกับอลิซเราไม่ได้คุยกันตั้งแต่วันนั้น กูคิดว่าเธอน่าจะลาออกเพราะความเหี้ยของมึงมากกว่านะ ลองเอาไปคิดดู!!” พอพูดจบฮาชิก็เดินหันหลังออกไปจากตรงนั้นทันที เขาเบื่อที่ต้องเถียงกับคนที่ไม่เคยยอมรับความจริง “ไอ้สัตว์นรก!! ไอ้ชิ!! มึงหยุด!..” ม่อนกำลังจะวิ่งตามไปต่อยฮาชิ แต่จังหวะนั้นเพื่อนๆเขาก็เข้ามาพอดี “อ้าว!! ไอ้ม่อน!! พวกกูตามหาตั้งนาน” เสียงนั่นมันทำให้ม่อนหยุดก้าวเดินต่อ เขาหยุดนิ่งและกำมือเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูด ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาใช้ความนิ่งเงียบข่มอารมณ์ความโกรธเอาไว้ ก่อนจะหันมาหาเพื่อนที่อยู่ด้านหลัง “เออ กูขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” “อะ..อ้าวว” เพื่อนทุกคนทำหน้างง และเห็นแววตาที่แดงก่ำเหมือนกำลังโกรธใครมาอย่างสุดขีด ม่อนเดินออกไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เขารู้สึกเกลียดฮาชิจนเข้ากระดูกดำ ยิ่งเห็นหน้าหล่อๆที่ทำให้สาวๆกรี๊ดกัน เขาก็ยิ่งหมั่นไส้ ตัดมาทางฝั่งของฮาชิ ตอนนี้เขาเข้าเรียนแล้วแต่ไม่ค่อยมีสมาธิสักเท่าไหร่ เขาพึ่งรู้ว่าอลิซย้ายออกก็ตอนได้ยินจากปากม่อน เพราะเหตุผลอะไรนะเธอถึงได้ย้ายออก คนอย่างอลิซไม่น่าจะยอมแพ้อะไรง่ายๆนี่น่า เขาคิดวนๆแต่ก็ไม่ได้คำตอบ จนกระทั่งเลิกเรียน ฮาชิกดลิฟต์ลงมาชั้นล่างพร้อมกับกลุ่มนั่งศึกษากลุ่มหนึ่งที่ขึ้นลิฟต์พร้อมกันกับเขา “นี่แพม สมน้ำหน้าอีอลิซเน้อะ!! ที่โดนอาจารย์บอกให้ย้าย” เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นพลางทำท่าเบ้บปากมองบน “เออจริงมึง..กูล่ะหมั่นไส้นางที่มายุ่งแต่กับม่อนแฟนมึง” เพื่อนอีกคนช่วยเสริม “หึ! มันไม่มีทางเอาชนะกูได้หรอก” แพมพูดพร้อมกับแสยะยิ้ม โดยที่ไม่รู้ว่าผู้ชายที่อยู่ในลิฟต์รู้จักทั้งอลิซแล้วก็ม่อน ยืนฟังเรื่องที่พวกเธอกำลังคุยกันสนุกปากอยู่อย่างตั้งใจ ฮาชิคิดว่าคงเป็นคนเดียวกันไม่ผิดแน่ ที่แท้ก็ผู้หญิงพวกนี้เองที่ทำให้อลิซต้องย้าย แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือม่อนก็มีแฟนใหม่อยู่แล้ว จะกลับมาหาอลิซอีกทำไม พอฮาชิรู้แบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกเกลียดม่อนมากขึ้นไปอีก เพราะมันทำให้อลิซต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ 19.30 น. พอกลับมาถึงบ้านฮาชิก็รีบขึ้นไปบนห้องนอนทันที เขาค่อนข้างรู้สึกผิดที่ทำแบบนั้นกับเธออีกคน เพราะที่อลิซเจอมามันก็หนักมากพออยู่แล้ว แต่เขากลับไปซ้ำเธอ ฮาชิคิดว่าอลิซคงจะรู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อย ว่าแล้วชายหนุ่มก็ทักไลน์หา ถามว่าเป็นยังไงบ้าง ก่อนจะเดินถือผ้าขนหนูเข้าไปอาบน้ำ 20.02 น. ฮาชิพึ่งอาบน้ำเสร็จ เขาใส่เพียงผ้าขนหนูผืนเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำ ความแข็งแรงของมัดกล้ามทำให้เห็นอกแข็งแกร่งเป็นร่องสวย เขาสูงมากกว่าร้อยแปดสิบเซ็น ถ้าช่วงกลางวันเขาต่อยกับม่อนขึ้นมาจริงๆ คงชนะได้แบบสบายๆ มือแกร่งยื่นมาจับโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะและเช็คไลน์ดูว่าอลิซตอบกลับมาหรือยัง แต่มันก็ไร้วี่แววว่าจะได้รับข้อความจากเธอ ฮาชิคิดในใจว่าอลิซอาจจะบล็อกเขาไปแล้ว