EP 5 - แย่งไปได้แล้วยังต้องการอะไรอีก

หลังจากนั่งทานข้าวด้วยกันกับฮาชิที่โรงอาหาร เขาและเธอก็แยกย้ายกันไปเรียน.. “อืม ใจเต้นแปลกๆ” อลิซนั่งพึมพำคนเดียวขณะที่อาจารย์กำลังสอนไปเรื่อยๆ เธอเอาแต่นึกถึงตอนที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับฮาชิ เขาช่างดูอบอุ่นและดูแลเธอดีจริงๆ ปกติเขาทำแบบนี้กับคนอื่นไหมนะ เธอเผลอคิดถึงการกระทำของเขาที่ทำดีต่อเธอ ด้วยความเหม่อลอย จึงต้องพยายามเรียกดึงสติของตัวเองให้กลับมาอยู่ในห้องเรียนเหมือนเดิม “คิดอะไรเลอะเทอะ” 11.50 น. เลิกเรียน “ไว้เจอกันนะพวกมึง” “อื้ม ไว้เจอกัน” อลิซโบกมือให้เพื่อนในเซคที่นั่งเรียนด้วยกัน เธอไม่ได้สนิทกับใครมากนัก จึงแยกย้ายกันไปหลังจากออกจากห้อง ร่างเล็กเดินมานั่งรอฮาชิที่สวนคนเดียว ขณะเอางานที่อาจารย์สั่งออกมาทำรอเขาไปด้วย จู่ๆ ก็มีฝีเท้าของคนๆหนึ่งเดินมาหยุดอยู่หน้าเธอ “แฟนเก่าม่อนป่ะ?” “อื้ม ทำไมหรอ?” อลิซพูดเสียงนิ่งพร้อมกับเงยหน้ามองคนที่เข้ามาถามอย่างจริงจัง เธอรู้ทันทีว่านี่คือแพมแฟนใหม่ของม่อน “ก็น่ารักดีนี่ แต่ทำไมยังไม่เลิกคุยกับแฟนคนอื่น” สาวหน้าสวยพูดแซะจ้องมองมาหาอลิซอย่างคิดจะเอาเรื่อง “ใครคุยหรอคะ มีแต่เขาที่โทรมาหา แย่งคนอื่นไปแล้วยังจะกลัวอะไรอีกหรอ?!” อลิซพูดเสียงประชดประชันจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่กระพริบ เธอคิดว่า ถ้าผู้หญิงคนนี้เข้ามาหาเรื่อง เธอก็จะสู้ให้ถึงที่สุดเพราะไม่ใช่คนผิด “มั่นหน้าดีนี่ ทำใจซะเถอะ ยังไงเขาก็ไม่เลือกเธออยู่ดีนั่นแหละ!” “อ่อ พอดีว่าทำใจนานแล้วแหละค่ะ! ถ้าจะมาหาเรื่องกันก็ช่วยดูหลักฐานบ้างนะคะ” อลิซพูดเสียงแข็งด้วยความโมโห เธอเปิดการโทรเข้าโทรออกและแชตให้แพมดู มันขึ้นว่ามีแต่ม่อนที่โทรหาและส่งข้อความหาอลิซเป็นระยะๆ พอแพมเห็นก็อึ้งตาโตจนพูดไม่ออก เธอไม่คิดว่าม่อนจะกล้าโกหกเธอและมิหนำซ้ำยังมีเยื่อใยกับอลิซอยู่ ตอนนั้นอารมณ์ความโกรธก็พุ่งสูงขึ้นจนแสดงออกมาทางสีหน้าว่ารู้สึกแขยะแขยงและเกลียดอลิซมากๆ “หึ! แค่นี้ อ๊ะ!!..เอาคืนไป!!” แพมกระแทกเสียงและโยนโทรศัพท์คืนใส่มืออลิซอย่างหน้าเสีย สาวน้อยก็เกือบจะตั้งรับไว้ไม่ทัน อลิซก็โมโหมากเหมือนกันที่โดนเข้ามาหาเรื่องแบบนี้ เธอหันควับไปมองแพมด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ก่อนฝ่ายตรงข้ามจะหันมาแสยะยิ้มแล้วกระแทกส้นเท้าเดินจากไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “หึ! ยัยนี่ กะจะเข้ามาหาเรื่องกันชัดๆ” อลิซบ่นขมุบขมิบอย่างอารมณ์เสีย สาวน้อยพลางคิดว่า แย่งก็แย่งไปได้แล้วยังจะต้องการอะไรอีก ก็จริงอยู่ที่แพมบอกว่ายังไงเขาก็ไม่เลือกเราอยู่ดี ใช่เขาไม่เลือกกู และเขาก็ไม่เลือกมึงด้วย!! อลิซสบถอยู่ในใจอย่างหงุดหงิด ตอนนั้นเอง ที่ฮาชิเดินเข้ามาหาพอดี เห็นคนน่ารักทำหน้าบูดเหมือนตูดลิงเลยอดถามไม่ได้ว่าเป็นอะไร “ยัยเตี้ย ทำไรมา ถึงได้หน้ายุ่งขนาดนั้น” อลิซหันมาเห็นเขาทำหน้านิ่งเรียกเธออย่างเคย ก็รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ ร่างเล็กจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรให้เขาฟัง “เปล่าซักหน่อย” เธอพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหลบตาคมที่กำลังยืนจ้องหน้าเนียนขาวอยู่ “เอ้า เป็นงั้นไป” ฮาชิรู้ดีว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจ แต่แค่ไม่อยากเล่าให้เขาฟัง และตัวของเขาเองก็ไม่ได้อยากจะเซ้าซี้ถามอะไรต่อมากนัก “ไปกันเถอะ” อลิซเก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋าขึ้นสะพาย ก่อนจะชวนคนตัวสูงเดินออกไปจากตรงนั้น “โอเค” 19.00 น. อลิซนอนอยู่บนที่นอนมาสักพักแล้ว เธอเหนื่อยกับเรื่องที่เจอมาวันนี้ มันเป็นปัญหาที่เธอไม่ได้ก่อ แต่ผู้ชายที่ทำเหี้ยๆใส่คนอื่นกลับลอยหน้าลอยตา พอนึกมาถึงตรงนี้แล้ว อลิซกลับรู้สึกขนลุกขนชันให้กลับผู้ชายแบบม่อน นี่เธอรักคนเหี้ยๆนี่ลงไปได้ยังไง “ช่างแม่งเถอะ!!” อลิซสบถคำหยาบออกมาเบาๆก่อนจะหลับตาลง.. แต่ในเวลาเดียวกัน..ก็มีเสียงโทรศัพท์เรียกเข้าจากม่อน เธอชั่งใจอยู่ซักพักก่อนจะกดรับสาย “มีอะไร ว่ามา” อลิซพูดเสียงแข็งใส่เพราะเธอไม่พอใจเขามากๆ “หึ! เสียงแข็งใส่กันเลยหรอครับ” “พี่โกหกแฟนใช่ไหมล่ะว่าหนูโทรหา น่ารังเกียจสุดๆ” อลิซได้ทีก็ด่าเขากลับด้วยน้ำเสียงที่กำลังบ่งบอกว่าโกรธมาก “หึๆ งั้นพรุ่งนี้มาเจอได้ไหมล่ะ เดี๋ยวเล่าอะไรบางอย่างให้ฟัง” เขาพูดกับเธออย่างมีเลศนัย ซึ่งนั่นมันก็ทำให้อลิซอยากรู้จริงๆว่าเขาจะพูดอะไร และอยากจะจบเรื่องนี้ยังไง “ได้ หวังว่าจะได้ยินอะไรที่มันดีๆล่ะ” “โอเค” ตู๊ดด!! ตู๊ด! ตู๊ด!! ทันทีที่ม่อนวางสาย อลิซก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางคิดในใจว่า มันคือเรื่องอะไรกันนะ ที่เขาอยากจะเล่า