EP 4 - โมเมนต์

อลิซนั่งอยู่ในห้องเรียนด้วยอาการหน้ามืดโคลงเคลงตลอดเวลา หายใจตื้นๆเพราะรู้สึกอึดอัดอยู่ในอก ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ ร่างเล็กคิดว่าน่าจะเป็นเพราะเมื่อคืนเธอนอนดึกบวกกับมีเรื่องต้องกังวลแน่เลย จึงทำให้เธอมีอาการแบบนี้ สาวน้อยพยายามฝืนตัวเองให้นั่งเรียนต่อไปจนกว่าจะหมดคาบ รู้สึกเหมือนชีวิตถูกดูดพลังจนหมดสิ้น เพราะตอนนี้เธอแทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงทำอะไรแล้ว สายตาคู่หนึ่งที่คอยหันมองมาหาอลิซเป็นระยะๆด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นเธอหน้าซีดๆตั้งแต่เข้ามาในห้องเรียน “ไม่สบายรึเปล่า…” ฮาชิพูดพึมพำอยู่คนเดียวเพราะเห็นท่าทีเธอเหมือนจะรู้สึกไม่โอเคเอามากๆ ตอนนี้เขานั่งอยู่กับเพื่อนแถวหน้าสุด ได้แต่ชำเลืองหันหลังกลับมามองคนร่างเล็กอย่างห่วงๆ หลังจากอาจารย์สั่งเลิกคลาสเรียน ฮาชิก็รีบเดินตรงมาหาอลิซทันที.. “เป็นไรรึเปล่า?” ฮาชิมองใบหน้าเนียนนั่งลงสังเกตอาการและจับดูหน้าขาวซีดเผือกของหญิงสาวที่เริ่มจะไม่ไหว “อื้อ หน้ามืดอ่ะ..” อลิซตอบเสียงสั่นด้วยใบหน้าซีดเซียว.. “ลุกไหวไหม..ลงไปข้างล่างกัน” เขาพูดพร้อมกับพยุงตัวร่างเล็กให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วค่อยๆพาเธอเดินออกไปข้างนอกห้องเรียน แต่ในขณะนั้นอลิซไม่สามารถพยุงตัวเองได้อีกแล้ว ฮาชิเลยตัดสินใจอุ้มเธอไปขึ้นลิฟต์ พอถึงชั้นหนึ่งชายหนุ่มก็รีบเรียกแท็กซี่พาเธอไปหาหมอทันที.. 13.15 น. หมอบอกว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก เพียงแค่พักผ่อนน้อยก็เท่านั้น จึงเขียนใบสั่งยาให้และอนุญาตให้กลับบ้านไปพักผ่อนได้.. ฮาชิเรียกแท็กซี่ให้มาส่งอลิซและเขาที่คอนโด..โดยมีร่างเล็กที่นอนหลับซุกซบอยู่กับไหล่ของเขาด้วยอาการเหนื่อยล้า จังหวะนั้นร่างสูงแอบมองใบหน้าสวยหวานก็รู้สึกหัวใจเต้นตึกตักอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พอถึงห้องเขาก็อุ้มพยุงร่างเล็กขึ้นไปนอนบนเตียงของเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่ฮาชิได้มาห้องของอลิซ เขายืนมองสำรวจห้องรอบๆ เห็นถึงความเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ค่อยมีของตกแต่งในห้องเยอะซักเท่าไหร่ แต่ดูสบายตาอย่างบอกไม่ถูก ฮาชิเข้าไปนั่งข้างๆเตียงของอลิซจ้องมองใบหน้าเล็กที่กำลังหลับด้วยความอ่อนเพลีย ชายหนุ่มยื่นมือไปปลดกระดุมชุดนักศึกษาออกสองสามเม็ดเพราะอยากให้เธอรู้สึกสบายตัวและไม่อึดอัดจนมากเกิน “ฉันไม่ได้จะล่วงเกินนะแค่อยากให้หายใจสะดวก..” เขาพูดกระซิบบอกหญิงสาวถึงแม้เธอจะไม่ได้ยินที่เขาพูดเลยก็ตาม ทว่า สายตาแวววาวของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกวาดตาไปมองหน้าอกที่อวบนูนขึ้นมาคับแน่นอยู่ภายใต้บราเซียตัวน้อย ฮาชิสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอด ก่อนเขาจะรีบดึงสติและหันไปมองทางอื่นและปล่อยให้เธอได้นอนพักผ่อนอย่างสบาย “หายไวๆนะอลิซ” ฮาชิกระซิบบอกร่างเล็กและลูบหัวคนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่อย่างเป็นห่วง ที่จริงฮาชิมีเรียนช่วงบ่ายแต่เขากลับขาดเรียนเพื่อมาดูแลผู้หญิงตรงหน้า เขารู้สึกโล่งอกที่อลิซไม่ได้เป็นอะไรมาก ผ่านไป 3 ชั่วโมง อลิซก็เริ่มขยับตัวตื่นขึ้นมาอย่างงงๆ เธอเห็นฮาชินอนหลับอยู่ข้างเตียงก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย พอนึกขึ้นได้ว่าเขาเป็นคนให้ความช่วยเหลือเธอทุกอย่างหญิงสาวก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมา ในตอนนั้นเอง ฮาชิก็ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกันเพราะได้ยินเสียงร่างเล็กขยับไปมา “นี่นายอยู่ดูแลฉันหรอ?” ฮาชิงัวเงียมองไปยังคนร่างเล็กนอนที่ขดตัวอยู่บนที่นอน “ก็ใช่น่ะสิ ก็เห็นเป็นลมเลยอยู่ดูแลต่อ” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับยกมือบิดขี้เกียจเบาๆเพื่อลดอาการปวดเมื่อยเพราะนอนอยู่ท่าเดิมนานๆ “เห็นบอกตอนบ่ายมีเรียน นายขาดเรียนเพื่อนมาดูแลฉันหรอ?” “อื้มใช่ ก็เป็นห่วง” คำตอบนั้นทำเอาอลิซหน้าแดงซ่านรู้สึกเบิกบานหัวใจเต้นแรงจนต้องก้มหลบตาคนที่กำลังจ้อมองมาทางเธอ “ดีขึ้นแล้วนี่..” ฮาชิพูดขึ้นเพราะใบหน้านวลดูสดใสขึ้นเยอะหลังจากได้นอนเต็มๆสามชั่วโมง “อื้ม จะลุกไปอาบน้ำแล้ว” อลิซบอกเขาเพราะตอนนี้เธอรู้สึกเหนียวตัวไปหมด “ทีหลังก็หัดพักผ่อนเยอะๆบ้างนะ อย่าหักโหมจนเกินไป” เขาบ่นคนตัวเล็กเพราะรู้หรอกว่าเธอน่ะนอนดึกทุกวัน “เออน่า รู้แล้ว” อลิซทำหน้ารู้สึกผิดที่โดนคนตัวใหญ่ดุราวกับเห็นเธอเป็นเด็กน้อย “งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ” “เอ้า นายจะกลับตอนนี้เลยหรอ?” “อื้ม ว่าจะไปนอนพักซักหน่อย” “โอเค เดี๋ยวพรุ่งนี้เลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนนะ” “ได้” เขาตอบก่อนจะขอตัวกลับ หลังจากนั้นอลิซก็เดินลงไปส่งชายหนุ่มข้างล่าง.. 08.00 น. ที่มหาลัย “นายจะกินแต่ไก่เทอริยากิทุกวันเลยรึไง?” อลิซถามขึ้นเพราะเห็นฮาชิกินแต่เมนูเดิมๆซ้ำๆทุกวัน ที่จริงเธออยากให้เขากินเมนูที่มีผักเยอะๆมากกว่ากินแต่ข้าวกับไก่ ก็เธอเป็นห่วงเขาน่ะสิ “ก็ไม่รู้จะกินไร” เขาตอบหน้าตาเฉยเพราะไม่รู้จะกินอะไรจริงๆ “โธ่ๆ พ่อคุ๊ณ..ของกินในโรงอาหารมีเยอะแยะ” “ไม่ต้องมาประชดเลย ยัยเตี้ย” “หึ! หยุดพูดเลย เอาข้าวยัดปากไป” อลิซทำท่าทางโกรธแบบไม่จริงจังนัก ชายหนุ่มเห็นแล้วก็อดขำให้กับความน่ารักของเธอไม่ได้เลยหัวเราะออกมาเบาๆ “ขำไร?” “ก็เธอบอกว่าจะเลี้ยงข้าว แต่มาบ่นเพียงเพราะฉันกินข้าวกับไก่เนี้ยนะ” “ก็นายกินแบบนี้ทุกวันจริงๆนี่” หญิงสาวเถียงคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างจริงจัง “แล้วมันเป็นอะไร” คนตรงหน้าเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย แต่อลิซไม่ยอมบอกความจริงเขาง่ายๆว่าแค่เป็นห่วง เธอแค่อยากให้เขากินผักบ้าง เดี๋ยวจะขาดสารอาหารเอา “ก็ป่าว ฉันเหนื่อยทะเลาะกับนายละ” อลิซพูดเสียงอ่อยก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นด้วยสายตาเหนื่อยๆ ฮาชิที่เห็นท่าทางไม่ดีของเธอเลยเคลื่อนมือใหญ่มาแตะที่หน้าผากฝ่ายตรงข้ามโดยที่อลิซไม่ทันได้ตั้งตัว “ฮึก! ทะ..ทำอะไร?” “ก็เห็นหน้าเหมือนจะไม่สบาย เลยเอามือแตะหน้าผากดูว่าตัวร้อนรึเปล่า” เขาพูดตอบโต้กับเธอขณะที่ฝ่ามือใหญ่ยังแตะค้างอยู่บนหน้าผากเล็ก มันทำให้อลิซหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความเขินจัด “ปะ..ป่าว ฉันแค่พูดลอยๆเฉยๆ” “อ้าวหรอ” ฮาชิชักมือกลับด้วยใบหน้านิ่งเรียบ จริงๆเขาก็แอบเก็บอาการที่มีต่อเธออยู่ไม่น้อยเหมือนกัน..