EP 3 - เจอกันได้ยังไง

มหาลัย “ฉันชื่อ ฮาชิ” อลิซมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความตะลึง เขาสูงกว่าเธอประมาณสามสิบ เซนติเมตร น่าจะสูงราวๆซักร้อยแปดสิบกว่าๆได้มั้ง ทำให้คนตัวเล็กต้องแหงนหน้าคุยกับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ คนอะไรจะสูงขนาดนั้นอลิซคิดในใจ “เราชื่อ อลิซ นะ” เธอพูดเสียงหวานมองหนุ่มหล่อที่อยู่ตรงหน้าและยิ้มให้เขาบางๆพร้อมกับนั่งลงบนม้านั่งในมหาลัย เมื่อวานดีที่แลกไลน์กันไว้ เขาและเธอเลยนัดกันมาคุยงานว่าวันนี้จะทำเรื่องอะไรดี แต่มันกลับทำให้หัวใจของอลิซรู้สึกเต้นผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด เธอคิดว่าเธออาจจะตื่นเต้นที่ได้เพื่อนใหม่ซะมากกว่า “แล้วนี่เรียนสาขาไร” ฮาชิถามขึ้นขณะนั่งอยู่ข้างๆคนตัวเล็ก แต่เธอกลับเขินเขาจนรู้สึกประหม่า ขณะที่เจ้าตัวพยายามเก็บอาการให้ได้มากที่สุด “เราเรียนอิ๊ง แล้วเธอล่ะ?” “ฉันเรียนวิศวะน่ะ” ชายหนุ่มตอบหน้านิ่งสายตาจ้องมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างไม่กระพริบ อลิซจึงต้องชวนคุยเพราะไม่อยากเสียอาการไปมากกว่านี้ “แล้วสรุปจะเอาเรื่องอะไร ต้องดูด้วยกันไหม?” อลิซพยายามหลบตาฮาชิพร้อมกับถามขึ้นกลบเกลื่อนความรู้สึกเขินอายที่เขาเอาแต่มองใบหน้าสวยหวานของเธอด้วยท่าทางนิ่งเงียบ “เชอร์ล็อกโฮล์ม นั่งดูด้วยกันตรงนี้แหละ” พูดจบชายหนุ่มก็เอาโน๊ตบุ๊คออกมาวาง แล้วเปิดหนังให้เธอดูทุกซีซั่น อลิซดูไป ง่วงไป ทำท่าจะฟุบลงกับโต๊ะแต่มือเล็กก็ยังค้ำคางตัวเองไว้ถ่างตาดูต่อ ร่างเล็กสัปพะหงกไปหลายรอบมาก ฮาชิที่เห็นเธอง่วงนอนก็อดขำไม่ได้ เพราะท่าทางของเธอตอนนี้มันดูช่างน่ารักซะเหลือเกิน จนทำให้ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ เขาเริ่มสนใจในตัวผู้หญิงคนนี้แล้วสินะ ผ่านไป 2 อาทิตย์ ระหว่างที่ทำงานด้วยกัน ทั้งคู่ก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น ตอนเช้าอลิซจะนั่งรอฮาชิอยู่แถวหน้ามอ พอเขามาถึง ทั้งสองคนก็จะเดินไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันทุกวัน “ทำไมชอบมากินข้าวตรงนี้ ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะๆ” เขาพูดด้วยท่าทางหงุดหงิด หันไปมองอีกฝั่งอย่างไม่สบอารมณ์ “เอ้า ก็มันอร่อยอ่ะ นายไม่ชอบหรอ?” อลิซเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เพราะปกติไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ “ไม่อ่ะ เปลี่ยนที่เถอะ เดี๋ยวพาไปนั่งกินในห้องแอร์” เขาพูดก่อนจะจูงมืออลิซให้ลุกขึ้นเดินตามเขาไป ร่างเล็กทำหน้างงๆ ให้กับจานข้าวที่เธอเพิ่งสั่งมาและยังไม่ได้แตะกินซักคำ “อะไรของนายเนี้ยยย..” อลิซบ่นขณะที่เข้ามานั่งในร้านใหม่ ร้านนี้เป็นห้องแอร์และตอนนี้มีแค่เขากับเธอสองคนที่นั่งอยู่ในร้าน เมนูอาหารมีให้เลือกหลายอย่าง ตั้งแต่อาหารไทยไปจนถึงอาหารฝรั่ง แต่มันค่อนข้างราคาสูงไปนิดนึงสำหรับอลิซที่ไม่ได้เข้ามานั่งกินในร้านหรูหราบ่อยนัก “เลือกเลยจะกินไร เดี๋ยวเลี้ยงเอง” เขาพูดเสียงนิ่ง อลิซสัมผัสได้ว่าอารมณ์ที่หงุดหงิดเมื่อกี้เพิ่งจะจางหายไป เธอคิดว่าเขาอาจจะแค่ร้อนจึงอารมณ์ไม่ค่อยดี “อื้ม กินไรดี นายกินอะไรก็สั่งให้ด้วยแล้วกัน” “โอเค..” เขาพูดพลางเรียกพนักงานมารับออเดอร์ ฮาชิสั่งสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าสองที่ จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งกินข้าวด้วยกันจนอิ่ม ก่อนจะแยกย้ายกันเข้าห้องเรียนช่วงบ่าย 16.00 น. อลิซนั่งรอฮาชิที่หน้าตึกวิศวะอย่างเหงาหงอย เธอเรียนเสร็จก่อนเขาตั้งหนึ่งชั่วโมง ถึงแม้ชายหนุ่มจะบอกเธอว่าไม่ต้องรอ แต่อลิซก็อยากนั่งรอเขาอยู่ดี เพราะเขาคือเพื่อนเพียงคนเดียวที่เธอสนิทด้วยในตอนนี้หรือจริงๆแล้วคิดมากกว่านั้น ร่างเล็กรีบสลัดความคิดนั้นออกจากหัว ไม่นาน เขาก็เดินลงมาพร้อมเพื่อนๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นคนตัวเล็กที่นั่งรออยู่ม้านั่งข้างหน้า ฮาชิจึงเดินข้ามถนนเข้าไปหา “ยังรออยู่อีกหรอ” “ก็ใช่นะสิ ก็เห็นอยู่” อลิซทำหน้ามุ่ยใส่คนร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาจ้องมองมาหาเธอหน้านิ่ง ร่างเล็กคิดในใจว่าเขายิ้มเป็นไหมเนี้ยหรือไม่ชอบยิ้ม ปกติก็เห็นทำหน้านิ่งๆตลอด แทบจะไม่เคยเห็นฮาชิยิ้มเลยด้วยซ้ำ “ก็รู้นี่ไงถึงได้ถาม” ฮาชิพูดพร้อมกับเอามือไปลูบหัวเบาๆ ทำให้ร่างเล็กตกใจมองเขาตาปริบ ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้โดยที่ไม่กลัวใครเห็น แต่เธอก็รู้สึกดีกับผู้ชายคนนี้เอามากๆ อลิซสังเกตหลายครั้งแล้วว่าฮาชิเป็นคนที่ดูแลเอาใจใส่คนรอบข้างเสมอ เป็นคนที่อบอุ่น ถึงบุคลิกเขาจะดูนิ่งเงียบก็เถอะ “แล้วนายจะกลับเลยหรอ” “อื้อ คิดว่างั้น อยากไปเล่นกับหมาที่บ้านไหมล่ะ” “ตอนนี้เนี้ยนะ แม่จะไม่ว่าหรอ” “งั้นรอให้สนิทกันมากกว่านี้ก่อนก็ได้” ฮาชิพูดเสียงนิ่งเรียบหันหน้ามองไปทางอื่นก่อนจะเดินไปขึ้นรถสองแถวพร้อมกันกับเธอ