“ร้านปิดแล้วเหรอ…” เสียงเขาแหบพร่าอย่างน่าตกใจ “งั้นก่อนปิด…ขอกาแฟของคุณแก้วหนึ่งได้มั้ย”
เสียงนั้นไม่เหมือนวัชระคนที่เธอรู้จักเลย พันทิวารีบปลดล็อกประตูทันที
“หน้าซีดอย่างกับศพแบบนี้จะมากินกาแฟอะไรกันคะคุณวัชร์ คุณไม่สบายใช่มั้ย?”
“เปล่าหรอก แค่…”
เขาพูดได้ครึ่งประโยคก็ไอแรงจนน่าสงสาร มือใหญ่ยกขึ้นปิดปากเหมือนพยายามไม่ให้เธอตกใจ แต่ยิ่งเขาซ่อน เธอยิ่งเห็นว่าเขาผิดปกติมากขนาดไหน
“ไปนั่งที่โซฟาเลยค่ะ เดี๋ยวฉันหาน้ำอุ่นให้”
“ไม่เป็นไร ผมแค่อยากได้กาแฟ”
“ถ้าดื้อมากงั้นก็ไปโรงพยาบาลเลย”
“ไม่อยากไปโรงพยาบาล” เขาส่ายหน้าเหมือนเด็กดื้อ
“ผมอยากมากินกาแฟร้านคุณมากกว่า… วันไหนไม่ได้กิน เหมือนขาดอะไรสักอย่าง”
พูดไม่ทันจบ วัชระก็เซเหมือนร่างจะโคลง พันทิวารีบเข้าประคอง แต่เพราะเขาตัวสูงใหญ่กว่าเธอมาก น้ำหนักตัวของเขาที่เกร็งเพราะพิษไข้ทำให้เธอต้องใช้แรงทั้งหมดในการพยุง
“คุณวัชร์! ระวังหน่อยส
