แสงแดดอ่อนๆ ของบ่ายวันหนึ่งลอดผ่านผ้าม่านบางเฉียบสีงาช้างในห้องนั่งเล่นกว้างของคฤหาสน์หลังใหญ่ แสงนั้นแตะลงบนผิวพรมครีมนุ่มจนเกิดเงาสว่างอุ่นราวกับปุยเมฆ ลัลน์ลลิตนั่งพิงหมอนใบใหญ่บนพื้นพรม ใบหน้าเธอผ่อนคลายหลังจากกล่อมลูกชายกินนมเสร็จได้ไม่นาน
ส่วนหนูมะลิก็นั่งอยู่ไม่ไกลนัก ก้มหน้าก้มตาต่อบล็อกไม้หลากสีด้วยสมาธิจริงจังแบบเด็กหญิงที่กำลังอยากโชว์ฝีมือให้แม่ชม
ข้างกันนั้นมาคินเจ้าชายตัวกลมวัยสิบเอ็ดเดือนของบ้านกำลังนั่งเล่นของเล่นรอบตัว อุ้งมือน้อยๆ จับหมวกตุ๊กตาแล้วโยกไปมาตามใจชอบ เสียงหัวเราะคิกคักดังแผ่วเบาเป็นจังหวะที่ทำให้ห้องทั้งห้องดูมีชีวิตชีวากว่าเดิมหลายเท่า
บรรยากาศในวันนี้เป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่หายาก เพราะเมฆินทร์ตัดสินใจลางานทั้งวันเพื่ออยู่กับครอบครัวเต็มๆ นับตั้งแต่เหตุการณ์เลวร้ายผ่านพ้น เขาแทบไม่ปล่อยให้ภรรยาและลูกๆ ออกจากสายตาไปไกลนัก แต่ในวันนี้เขาสามารถปล่อยตัวเองให้
