เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวร่อนลงแตะรันเวย์อย่างนุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่เคยเป็นมา เสียงล้อเสียดสีกับพื้นสนามบินดังครืดเบาๆ แล้วค่อยๆ ชะลอจนหยุดนิ่ง หากแต่ในอกของใครบางคนกลับยังเต้นแรงไม่ยอมสงบตามจังหวะเครื่องยนต์ที่ดับลงไปทีละตัว
เมฆินทร์นั่งนิ่งอยู่บนเบาะหนังสีเข้ม ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบินที่มีเพียงลานปูนกว้างและแสงแดดแรงจัดของเมืองไทยในยามสายเป็นภาพทักทาย แต่สายตาของเขาไม่ได้จริงจังอยู่กับทัศนียภาพตรงหน้าเท่าไรนัก เพราะในอ้อมแขนแกร่งของเขามีร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงคนหนึ่งนั่งเบียดอยู่บนตัก
“คุณพ่อขา ถึงบ้านเราหรือยังคะ” เสียงเจื้อยแจ้วของหนูมะลิดังขึ้น มันแผ่วเพียงนิดเพราะเจ้าตัวยังไม่หายจากความเหนื่อยล้าของการเดินทาง แต่ในดวงตากลมโตกลับเปล่งประกายอย่างตื่นเต้นชัดเจน
เขาก้มลงมองลูกสาวตัวน้อย ยกมือใหญ่ลูบผมนิ่มๆ อย่างแผ่วเบา ริมฝีปากหยักยกยิ้มที่มีทั้งความอ่อนโยนและความโล่งใจปะปนก
