ทันทีที่รถจอดสนิท เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังกรูออกมาจากในบ้านแทบจะในเวลาเดียวกัน ประตูบ้านถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ลักษิกาในชุดเดรสสีอ่อนวิ่งนำหน้าออกมาก่อนใคร ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าหลวมๆ แก้มแดงระเรื่อไม่รู้ว่าเพราะเพิ่งวิ่งออกมา หรือเพราะหัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นกันแน่
ถัดจากเธอคือจักรินทร์ในเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีอ่อนที่แม้ผมจะเริ่มแซมขาวไปบ้าง แต่แววตายังแจ่มใสไม่ต่างจากเมื่อครั้งที่ลัลน์ลลิตยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ ส่วนลลิตาเดินตามออกมาด้วยใบหน้ายิ้มละมุนอย่างที่เธอจำได้ไม่เคยลืม เพียงแค่เห็นภาพทั้งหมดนั้น น้ำอุ่นๆ ก็พลันเอ่อขึ้นรอบดวงตาโดยไม่ทันตั้งใจ
ทันทีที่ประตูรถเปิดออก หนูมะลิก็กระโดดลงจากรถไปโดยไม่รอให้ผู้ใหญ่ห้าม เสียงเล็กใสตะโกนดังลั่นหน้าประตู
“คุณตาคุณยายขา! มะลิกับคุณแม่กลับมาแล้วค่ะ!”
ลัลน์ลลิตก้าวลงจากรถตามลูกสาวออกไปอย่างช้าๆ รู้สึกเหมือนพื้นดินรองรับฝ่าเท้าได้มั่นคงยิ่งกว่าทุก
