บ่ายวันหนึ่ง
ลัลน์ลลิตอยู่ในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีครีมอ่อนพอดีตัวของคุณแม่ที่มีอายุครรภ์สี่เดือน หน้าท้องกลมนิดๆ ที่ลอยเด่นเมื่อเธอขยับตัวทำให้ผู้คนในบ้านเผลอมองด้วยสายตาเอ็นดู โดยเฉพาะเมฆินทร์…ที่ยืนควบคุมทุกการเคลื่อนไหวของเธอราวกับเป็นผู้คุ้มภัยส่วนตัวที่หวงทุกลมหายใจของภรรยา
เขาเดินตามหลังเธอไปทุกที่บางทีก็ใกล้จนเธอรู้สึกว่าถ้าหันกลับเร็วเกินไปอาจจะชนหน้าอกเขาได้
ความจริงแล้วเขาควรจะนั่งทำงาน ตรวจเอกสาร หรือประชุมกับลูกน้องตามปกติ แต่ตั้งแต่เธอตั้งครรภ์ อะไรที่ทำในบ้านได้ เขาก็ย้ายมาในบ้านหมด และยิ่งเมื่อมีแขกผู้ชายจะมาเยี่ยมภรรยาเขาถึงที่บ้าน…
เขาก็ยิ่งไม่มีทางปล่อยเธอให้พ้นสายตาแม้แต่วินาทีเดียว
ลัลน์ลลิตนั่งลงบนโซฟาตัวยาว สีหน้าอ่อนโยนแต่แฝงความขบขันเล็กน้อยเมื่อเห็นสามีเดินวนรอบห้องนั่งเล่นเป็นรอบที่เกินสิบแล้ว แขนสองข้างเขาพับอกแน่น ใบหน้าขรึมอย่างเห็นได้ชัด และทุกครั้งที่นาฬิกาบน
