เขาพยักหน้ารับ ไม่เอ่ยคำฟุ่มเฟือยให้เสียเวลา ก่อนจะผลักประตูกระจกบานใหญ่ของห้องประชุมเข้าไป ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระทบผิวหน้าแทบจะทันที กลบกลิ่นกาแฟดำและเอกสารใหม่ที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศได้ไม่หมด
รอบโต๊ะประชุมยาวสีดำขลับ มีคนในตระกูลมิลเลอร์นั่งเรียงกันเป็นแถวทั้งญาติทางฝั่งพ่อและผู้ถือหุ้นรายย่อยที่มีสายสัมพันธ์ผูกพันกันมาเนิ่นนาน ทว่าคนที่ดึงสายตาเขาไว้ได้อย่างหนักแน่นที่สุดกลับเป็นชายร่างสูงโปร่งวัยหกสิบต้นๆ ผมสีดอกเลาละเอียดถูกหวีเสยอย่างประณีต ใบหน้าคมแบบชาวยุโรปแท้ๆ ดวงตาสีเทาเย็นชาที่มองเขาราวกับกำลังประเมินมูลค่าไม่ใช่เครือญาติ
โจนาธาน มิลเลอร์ น้องชายของบิดาผู้ล่วงลับของเขาเอง
ปลายโต๊ะอีกฝั่ง เมฆานั่งนิ่งอยู่ก่อนแล้ว พี่ชายของเขาในสูทสีกรมท่ามองเขาด้วยสายตานิ่งแต่แฝงความเป็นห่วงที่คนภายนอกอาจมองไม่เห็น เขาขยับตัวเล็กน้อยเป็นเชิงสัญลักษณ์ว่าให้ใจเย็นไว้ก่อน
เมฆินทร์ทิ้งตัว
