3) ไม้ตายที่เพื่อนบอก nc

“สวัสดีค่ะพี่คลื่น” ลลิลยิ้มหวานทักทายทันทีที่อาจารย์สอนพิเศษเดินเข้ามาภายในห้องที่เธอรออยู่ คลื่นที่เบื่อหน่ายกับความดื้อดึงของลลิลเต็มทนวางอุปกรณ์การสอนไว้บนโต๊ะก่อนจะหันไปถามเสียงนิ่ง “บอกให้เรียกว่าอะไรครับ” “ลิลสะดวกแบบนี้ค่ะ ไม่ดีเหรอคะเราจะได้สนิทกันไวๆไง” “อาจารย์ไม่ได้อยากสนิทกับเธอ อาจารย์แค่มาสอนเธอ” คลื่นบอกก่อนจะหันกลับมาเตรียมเอกสารที่ต้องใช้สอน ท่าทางเย็นชานั่นยังสร้างความหมั่นไส้ให้ลิลเหมือนวันแรกเพียงแต่ความต้องการในใจมันสวนทางจนต้องตื้อถามต่อ “ไม่เอาน่า พี่ก็อย่าจริงจังขนาดนั้นดิ อยากดื่มอะไรมั้ยคะเดี๋ยวลิลไปหาให้” “ไม่ครับ เราเริ่มเรียนกันเลยดีกว่า” คลื่นยังคงปฏิเสธไม่แม้จะหันมามองลลิลสักนิด ทำเอาคนที่พยายามทำตัวน่ารักสดใสมุ่ยหน้าขัดใจทันที แต่เพราะยังไม่ได้ถามสิ่งที่อยากรู้เลยทำทีเป็นว่าลืมหนังสือเพื่อขอตัวขึ้นไปบนห้อง “งั้น แป้บนะคะลิลลืมหนังสือไว้บนห้องค่ะ” “ครับ” —------------------ ‘พวกมึง เอาไงดีวะตึงกว่าเดิมอีก’ ลลิลทักหาเพื่อนๆทันทีด้วยความร้อนใจ ความตั้งใจที่จะถามเรื่องส่วนตัวถูกความเย็นชาสั่นคลอนซะจนแทบไปต่อไม่ถูก ‘ทำใจไง แล้วก็ตั้งใจเรียนไปซะ’ ‘มึงก็เลิกตัดกำลังใจกูก่อนจีน’ ลลิลต่อว่ากลับเพราะไม่ใช่คำตอบที่ต้องการ ลงทุนหน้าหนาไปขนาดนี้จะให้ยอมแพ้แล้วไม่รู้ต่อไปนั่นไม่ใช่นิสัยลลิลแน่ๆ ‘ถามไปรึยัง’ ‘ยังเลย แค่เรียกชื่อก็ทำหน้าดุใส่แล้ว’ ‘อยากเห็นเลยว่ะ คนดุเค้าว่าบนเตียงก็ดุนะมึง’ ‘มึงเลิกลามกก่อนแพร มีแฟนแล้วเอาใหญ่เลยนะ’ ลลิลต่อว่าแม้ใบหน้ายามนี้จะขึ้นสี เพราะในหัวดันไปคิดตามเพื่อนจนต้องรีบสะบัดหน้าไล่ควาคิดนั้นออกไปจากหัวทันที ‘เอ้า ก็อยากให้เพื่อนเจอของดี’ ‘กูกลัวมันจะเจอดีก่อนน่ะสิ ไปเรียนดีๆเถอะกูขอ’ เป็นจีรนันท์ที่ทนความบ้าบอของเพื่อนสองคนไม่ไหว ต้องขอร้องออกมาอย่างเหนื่อยใจ ‘ไม่อ่ะ กูไม่มีสมาธิกูอยากรู้’ ‘ไปถามให้มันจบๆไป รำคาญมาก’ ‘เออ ไปก็ได้วะ’ ‘เป็นไงก็อย่าลืมมาเล่านะมึงกูรอเสือก’ แพรไหมไม่วายย้ำเพราะความอยากรู้ ทำเอาลลิลค้อนใส่มือถือไปทีนึงด้วยความหมั่นไส้ ‘เออ ไม่ช่วยอะไรกูเลยพวกมึงนี่’ —---------------- “นานจังครับ มันเสียเวลาเรียนคราวหน้าเอาไว้ที่นี่ให้พร้อมก่อนอาจารย์มานะครับ” “ค่ะ” ลลิลรับคำจ๋อยๆเมื่อโดนดุทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ยังไม่ทันได้เริ่มก็โดนสกัดขาจนลุกไม่ขึ้นซะแล้ว คนอะไรดุได้ดุดี “วันนี้เราจะเริ่มเรียนเรื่องนี้แล้วนะครับ ข้อสอบที่ให้ไว้เสาร์ที่แล้วเสร็จมั้ยครับ” “นี่ค่ะ คือพี่คลื่นคะ” ลลิลยื่นให้ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ๆแล้วเริ่มหาช่องถามทันที “มีอะไรครับ” “พี่…มีแฟนรึยังคะ” “ไม่ตอบเรื่องส่วนตัวครับ” คลื่นตอบด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยตามเดิมก่อนจะเบือนหน้ากลับไปที่ข้อสอบตรงหน้าไม่สนใจลลิลอีก “ใจร้ายจัง” “อ้อ แล้วคราวหน้าใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยหน่อยนะครับ แบบนี้อาจารย์ว่าไม่เหมาะเท่าไหร่” “แบบนี้มันทำไมเหรอคะ” ลลิลแสร้งถามพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆมากกว่าเดิม ทั้งที่ก็รู้ว่าไอ้เสื้อสายเดี่ยวรัดรูปที่เธอใส่นั้นมันไม่ควรใส่มาในตอนนี้อยู่แล้ว แต่จะทำไงได้ในเมื่อเธอเองก็ตั้งใจตั้งแต่แรกนี่นา “ออกไปห่างๆครับ” คลื่นหันหน้าหนีก่อนจะสั่งออกมาเสียงเข้มกว่าเดิมเมื่อลลิลเข้ามาใกล้ชิดมากเกินไป “ก็ตอบมาสิคะว่ามันทำไม” “ลลิล!” คลื่นดุออกมาเสียงดังเมื่อรู้สึกได้ถึงเนื้อนุ่มที่มาแนบกับต้นแขนจนต้องเด้งตัวออกห่างทันที ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสิ่งนั้นคือหน้าอกหน้าใจที่มันเกินตัวนั่นแน่ๆไม่ใช่อย่างอื่น และมันไม่สมควรอย่างยิ่ง แต่แทนที่ลลิลจะตกใจกลับขำออกมาเบาๆแล้วหยอกเย้าต่ออย่างชอบใจ “อุ้ย เรียกชื่อลิลแล้วนี่ ไหนว่าไม่อยากสนิทไงคะ” “อย่าดื้อ” “ถ้าลิลดื้อ แล้วพี่คลื่นจะดุมั้ยคะ” ลลิลยื่นหน้าเข้าไปจนเกือบชิดใบหน้าด้านข้างของคลื่นที่กำลังหันหลบอยู่ “ลิล” คลื่นเรียกอีกคนเสียงดุกัดฟันแน่นกับความอดทนที่ชักจะหมดลงเรื่อยๆกับความดื้อด้านของลลิล “ว่าไงคะ ดุมั้ย” ลลิลถามย้ำ มือเล็กทาบลงเบาๆที่หน้าอกแกร่งจนคนตัวโตสะดุ้งก่อนจะเงียบและหันมาสบตากลมโตยั่วยวนของลลิล “ว้าย!” ลลิลร้องด้วยความตกใจเมื่อถูกดันตัวให้นอนราบลง ร่างสูงที่คร่อมทับอยู่ด้านบนยิ้มร้ายแล้วถามออกมาด้วยสายตาวาววับจนเธอใจสั่น “ไง ดุพอมั้ย” “....” “อ่อนหัด ไม่เห็นเก่งเลยนี่” คลื่นยิ้มสะใจที่เห็นเด็กอ่อนหัดกำลังทำหน้าเลิ่กลั่กไม่กล้าสบตาเหมือนเมื่อครู่ “....” ลลิลหน้าร้อนฉ่า ใจเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอกเพราะไม่เคยใกล้ชิดกับใครแบบนี้มาก่อน พอโดนแกล้งกลับก็ทำเอาสมองว่างเปล่าไปทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่ใกล้จนชัดทุกรายละเอียด กลิ่นกายและสายตาที่แสนจะอันตรายกับใจทำเอาสติเธอกระเจิงจนคิดอะไรไม่ออก “จะตั้งใจเรียนดีๆได้ยัง หรือว่าจะให้รายงานแม่เธอจริงๆ” คลื่นหัวเราะเยาะแล้วดึงร่างบางให้ลุกขึ้น ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดกว่าเดิมจนลลิลรีบพยักหน้าแล้วกลับไปสงบเสงี่ยมตั้งใจเรียนในทันที “ระ เรียน เรียนค่ะอาจารย์” —----------------------- “คลื่น คลื่นคะ” รติยาเรียกอีกคนเสียงสั่นเมื่อถูกจู่โจมอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แค่เปิดประตูรับอีกคนเข้ามายังไม่ทันได้เดินเข้าไปวางของด้วยซ้ำ คลื่นกลับทิ้งทุกอย่างลงที่พื้นแล้วดึงตัวเธอเข้าไปนัวเนียจนตกใจ “คลื่นเดี๋ยว อ้ะ” รติยาไม่ได้ปัดป้องแต่แค่อยากรู้ว่าอะไรทำให้คลื่นเป็นแบบนี้ แต่เหมือนคลื่นจะไม่สนอะไรอีกแล้ว ร่างสูงรวบตัวรติยาขึ้นอุ้มก่อนจะพาไปที่โซฟาตัวยาวกลางห้อง รีบร้อนจัดการกับตัวเองและร่างบางที่ยังคงงุนงงจนไม่เหลืออะไรติดตัวแล้วรุกเข้าหาต่อทันที “ทำไมวันนี้ใจร้อนจังคะ อื้อ” “คิดถึงมากไงครับ ไม่ได้เจอกี่วันแล้วนะ” คลื่นตอบออกมาขณะที่ปากยังคงทำหน้าที่ไปทั่วผิวเนียนที่ลากผ่าน สร้างความวาบหวามให้คนใต้ร่างจนต้องจิกมือลงที่บ่าแกร่งแรงๆ “เชื่อได้เหรอคะ ห่างกันสามวันแต่คลื่นก็มีคนอื่นอีกอยู่ดีไม่ใช่เหรอ” “คนอื่นก็ไม่ใช่เอินนี่นา จริงมั้ย” “คนเจ้าชู้ อ๊า” เสียงหวานที่ต่อว่ากลายเป็นเสียงหวีดครางเมื่อถูกดุนดันจากบางอย่างที่ใหญ่โตจนจุกแน่น แต่เพราะความคุ้นเคยระหว่างกันเพียงแค่ไม่นานก็สอดประสานเป็นหนึ่งจนเหลือเพียงความซ่านเสียวที่มอบให้แก่กัน ถึงจะอยากรู้ว่าอะไรทำให้คลื่นร้อนแรงได้ขนาดนี้ แต่รติยาก็ทำได้เพียงครวญครางราวจะขาดใจอยู่ใต้ร่างของอีกคนเท่านั้น เพราะคลื่นวันนี้ดุดันจนทำเอารติยาแทบหลอมละลายไปกับทุกจังหวะที่อีกคนโจนจ้วงเข้าหา ทุกความสงสัยหายไปจากสมองจนแทบไม่เหลือเมื่อถูกมอมเมาด้วยบทรักแสนจะเร่าร้อนครั้งแล้วครั้งเล่าไปทั้งคืน