4) ความหงุดหงิดใจnc

“ฮ่าๆ” “แม่งโคตรจี้” สองเสียงของแพรไหมและจีรนันท์ขำจนดังไปทั่วหน้าอาคารเรียนจนลลิลที่เป็นเจ้าทุกข์มองค้อนแล้วถามประชดออกมา “ตลกมากมั้ย” “โคตรตลก” “หัวเราะให้พอเถอะพวกมึงอ่ะ ไม่ต้องสงสารกูหรอกเนอะ” “แหม่ รับบทนางงอนไปอีก” แพรไหมมองค้อนทั้งที่ยังหุบยิ้มไม่ได้สักนิด ก็เพราะเรื่องที่ลลิลมาเล่ามันตลกจนทนกลั้นขำไว้ไม่ได้จริงๆ “ให้กูดีใจมั้งเจอแบบนี้อ่ะ ไหนพวกมึงให้กูยั่วไง” “ก็ใช่ไง แต่เค้าจะเคลิ้มมั้ยก็อีกเรื่องเนอะ ฮ่าๆ” “พวกมึงนี่นะ ไอ้พวกชั่ว” ลลิลด่าออกมาอีกครั้งอย่างโมโห เสียหน้ากับคลื่นมาก็แย่พอแล้วยังมาเจอเพื่อนซ้ำเติมอีก “ฮ่าๆ ใจเย็นดิวะมึงเพิ่งเจอเค้าสองครั้งให้เค้าจับมึงกินเลยอ่อ ยิ่งดุเบอร์นั้นไม่น่าง่ายหรอก” แพรไหมบอกออกมาถึงจะยังหยุดขำให้ไม่ได้ก็ตาม “เอ้า แล้วพวกมึงจะยุกูแต่แรกเพื่อ” “ก็ไม่คิดว่ามึงจะทำจริงนี่หว่า ฮ่าๆ” จีรนันท์บอกออกมาบ้างก่อนจะขำอีกระลอกใหญ่เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะบ้าจี้ทำตามจริงๆ ลลิลที่ได้ยินก็ยิ่งโวยวายออกมามากกว่าเดิม “โอ้ย พวกมึงนี่แม่ง จำไว้เลยนะกูจะไม่เชื่ออะไรพวกมึงแล้ว” “เหรอคะๆ ฮ่าๆ” “กูพูดจริง” ลลิลกอดอกหน้ามุ่ยก่อนจะหันหน้าหนีเพื่อนๆที่ยังหัวเราะกันไม่เลิกด้วยความอารมณ์เสียสุดๆ “จ้า ฮ่าๆ” —-------------------------- “ลิล แม่เข้าไปได้มั้ย” “ค่ะแม่” ลลิตะโกนตอบคนเป็นแม่ที่มาเรียกอยู่หน้าห้องนอน ก่อนจะหยุดมือที่ทำการบ้านแล้วรอด้วยความสงสัย “ทำอะไรอยู่เหรอ” “งานที่จะส่งพรุ่งนี้ค่ะ แม่มีอะไรรึเปล่าคะ” “เสาร์อาทิตย์นี้น่ะ แม่กับพ่อต้องไปดูสาขาที่ต่างจังหวัดกลับมาอาทิตย์หน้าเลยเมื่อเย็นแม่ลืมบอก” ลลนาบอกพลางเปิดดูงานที่ลูกกำลังทำก่อนจะยิ้มอย่างพอใจที่เห็นว่าลูกยังคงตั้งใจกับเรื่องเรียนเหมือนเดิม “อ้อ โอเคค่ะ” ลลิลตอบรับพลางยักไหล่ไม่เข้าใจว่าแม่จะเข้ามาบอกทำไมในเมื่อก็เป็นเรื่องที่ไม่ได้แปลกใหม่อะไร แต่คนเป็นแม่กลับกำชับออกมาด้วยสีหน้าจริงจังเมื่อเห็นท่าทางไม่แยแสนั้นของลูก “อยู่ได้เนอะ อย่าเหลวไหลนะเพราะแม่ให้คนงานในบ้านจับตาดูแกตลอดนะอย่าลืม” “โอ้ย แม่คะ ทำเหมือนพ่อแม่ไม่เคยไปไหนอย่างนั้นแหละ ที่ผ่านมาลิลเคยสร้างปัญหาเหรอคะ” ลลิลโวยวายเมื่อแม่ทำท่าเหมือนเธอเป็นเด็กเกเรอะไรแบบนั้น ทั้งที่ความจริงเธอไม่เคยออกนอกรอบที่แม่สร้างสักครั้ง นอกจากเรียนก็ขอแค่ได้ออกไปเดินเล่นกับเพื่อนวันหยุด นอกจากนั้นแทบไม่ได้ทำกิจกรรมอะไรอย่างอื่นเลยด้วยซ้ำ “แม่รู้แต่แค่เตือนไว้ก่อน ตอนนี้แกต้องตั้งใจเรียนมากๆติวเยอะๆจนกว่าจะได้มหาลัยที่ต้องการรู้มั้ย” “รู้แล้วค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงหรอกลิลก็ต้องทำเพื่อตัวเองเหมือนกัน” ลลิลย้ำอีกครั้ง ในใจก็เบื่อหน่ายที่แม่ชอบกังวลกับเรื่องไม่เป็นเรื่องทั้งที่รู้ว่าเธอเป็นแบบไหนมาตลอด “อือ งั้นก็ดีแล้ว อย่านอนดึกมากล่ะ” ลลนาที่เริ่มรู้ตัวว่ากำลังกดดันลูกมากไปก็พยักหน้าแล้วขอตัวออกไปทันที “ค่ะ” —------------------------ “มึงเป็นไรวะคลื่น ดูงุ่นง่านแปลกๆนะ” รพีที่มองดูอาการเพื่อนมาสักพักถามขึ้นด้วยความสงสัย แต่เพราะคำที่ใช้มันแปลกซะจนธรากรต้องขัดขึ้นมาทันที “หงุดหงิดพอไอ้ห่านี่ สรรหาคำมาพูดนักนะ” “อรรถรสไงไอ้เตอร์ ว่าแต่มึงเป็นไร” “เสือก” คลื่นตอบเน้นเสียงใส่หน้าเพื่อนก่อนจะหันมาดื่มต่อด้วยใบหน้าที่หงุดหงิดเหมือนเดิม ทำเอารพีที่โดนด่าเอามือกุมหน้าอกทำหน้าเจ็บปวดแล้วบ่นออกมา “โอ้โห เจ็บจี๊ด” “ไม่ต้องรู้เรื่องแล้ววันนี้แต่ละตัว กูจะบ้าตาย” ธรากรส่ายหน้าด้วยความเอือมระอาที่เพื่อนอีกคนก็แสนตึง ส่วนอีกคนก็ปัญญาอ่อนเกินจะแก้ไข “ว่าแต่แฟนมึงไม่เห็นมาด้วยวะวันนี้ ปกติเห็นตามมาตลอด” “ใครแฟนกู กูโสดเหอะ” “โอ้โห กล้าพูดเนอะมึงอ่ะ ใครไม่รู้บ้างว่ามึงกับเอินไม่ใช่เพื่อนกันกูถามหน่อย” รพีย้อนถามเสียงสูงพร้อมทำสีหน้าไม่เชื่อสุดๆ คลื่นถอนหายใจออกมาแรงๆแล้วย้ำด้วยความเบื่อหน่าย “เพื่อนเฉยๆกูบอกกี่ครั้งแล้ว” “โอ้ย เพื่อนห่าอะไรเค้านอนด้วยกันไอ้คลื่นมึงบ้าป้ะ” “มึงคบกับทุกคนที่นอนด้วยเหรอไอ้พี” เป็นคลื่นที่ย้อนถามบ้างเมื่อไม่เข้าใจว่าเพื่อนจะยัดเยียดสถานะอะไรให้นักหนา ทั้งที่ก็ยืนยันมาตลอดว่าไม่ใช่ “ก็ไม่ใช่ แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมแบบพวกมึงอ่ะ เป็นเพื่อนกันมาก่อนอีกต่างหากกูถามจริง” “ปกติมั้ย แยกแยะได้” “มึงแยกได้คนเดียวน่ะสิ ดูไม่ออกจริงอ่อวะว่าเอินชอบมึงอ่ะ” รพียังคงถามกลับเพราะใครๆก็ดูออกทั้งนั้นว่ารติยาชอบคลื่นมานานมากขนาดไหน คงมีแต่เจ้าตัวที่ทำเป็นไม่รู้ “ไม่ใช่เรื่องของกู” “แม่งกูละเชื่อเลย อย่าให้เค้ามาได้ยินเถอะร้องไห้ตายแน่ไอ้คนไร้หัวใจ” “มันก็ไม่ได้ไร้หัวใจนะไอ้พี แค่ให้ไปผิดคน” ธรากรแย้งขึ้นด้วยความขำ แต่เพราะความหมายที่เพื่อนๆรู้กันดีทำให้รพีอดจะปรามออกมาไม่ได้ “มึงก็แทงใจเกินไอ้ห่าเตอร์” “พวกมึงแม่งพูดมาก แดกมั้ยเหล้าอ่ะ” “ทำเป็นไม่อยากฟัง แต่มึงหงุดหงิดจริงอ่ะเป็นไรวะวันนี้” ธรากรถามอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ เพราะคนแบบคลื่นไม่ได้มีอาการแบบนี้ให้เห็นบ่อยนัก “รำคาญเด็ก” “นี่มึงมีเด็กอื่นนอกจากเอินอีกเหรอวะ โห ก็หิวเกิน” รพีถามเสียงสูงอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนจะมีสาวเยอะขนาดนั้น “คนละเด็กไอ้ห่าพี กูไม่ได้หิวขนาดนั้นมั้ย” คลื่นหันมาด่าพลางมองค้อนใส่อย่างเคืองๆที่เพื่อนพูดให้กลายเป็นคนแย่ “งั้นอะไรล่ะ เด็กที่มึงสอนเหรอวะ ไหนมึงบอกมีแต่เด็กเก่งๆสอนง่ายจะตายไง” “ไม่ใช่ที่โรงเรียนกู เด็กที่กูไปสอนข้างนอกตอนนี้” คลื่นบอกพลางนึกถึงหน้าดื้อๆของลลิลที่ติดอยู่ในหัวจนพาลให้ต้องยกแก้วขึ้นดื่มดับความหงุดหงิดอีกครั้ง “ไหนมึงบอกไม่รับสอนข้างนอกไง” “พ่อกูขอ ลูกเพื่อนเค้าไงต้องไปถึงบ้านวุ่นวายสัส” “แล้วทำไมวะ เรียนแย่มากเหรอ” “เปล่า เรียนดีมากแต่น่ารำคาญ” “ยังไงวะ” ธรากรกับรพีถามขึ้นพร้อมกันด้วยความสงสัยกับคำตอบที่ไม่กระจ่างของเพื่อน แต่เพราะไม่อยากเล่ารายละเอียดที่ไม่ควรคลื่นเลยตอบปัดไม่ให้เพื่อนเซ้าซี้ได้อีก “ช่างแม่งเหอะ ไม่อยากพูดถึงหงุดหงิด” “เอ้า เออๆเรื่องของมึงเถอะงั้น ขี้เกียจถามแล้วไอ้ห่า” “แต่กูทำไมรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนใจวะ” รพีทำตาโตแล้วหันไปมองคลื่นด้วยความสงสัย ยิ้มกรุ้มกริ่มจนธรากรขัดขึ้นมาทันทีอย่างหมั่นไส้ “มึงแค่เสือกไอ้พี แดกเหล้าเหอะไม่ได้ออกมาบ่อยๆ” “เออๆ นี่ก็ขัดกูเก่งจัง” —------------------------- “คลื่น เบาๆ อื้อ” รติยาเอามือยันที่หน้าท้องแกร่งของคลื่น ขณะที่ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกกระทั้นที่คลื่นตอกอัดเข้าหาถี่รัว เธอถูกเรียกให้มารับคนเมาก่อนจะพาอีกคนมาที่ห้องอย่างเคย สิ่งที่แปลกไปก็คงเป็นอารมณ์ที่รุนแรงของคลื่นช่วงนี้ ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย “อ้ะ อ้ะ คลื่น เบาหน่อย” รติยาได้แต่ขอด้วยเสียงที่สั่นสะท้าน สองขาเรียวถูกยกขึ้นพาดที่บ่าแกร่ง ความแข็งขืนร้อนรุ่มตอกตรึงเน้นลึกถี่รัวจนเธออ้าปากครวญครางด้วยความทรมานปนสุขสม ถึงคลื่นจะรุนแรงมากกว่าเมื่อก่อนแต่แปลกที่เธอนั้นชอบมากกว่าเดิมซะอีก เพราะไม่ว่าจะเป็นคลื่นในเวอร์ชั่นไหน ก็ทำเธอมีความสุขมากทุกครั้งอยู่ดี “แน่ใจนะว่าให้เบา อ่า” คลื่นถามเสียงพร่า ถึงจะเมาแต่ก็ไม่ได้ไร้สติขนาดนั้น แค่อยากหาที่ระบายให้ความร้อนรุ่มในใจมันทุเลาลงบ้าง เพราะไอ้รูปวาบหวิวโชว์เนินอกที่เด็กดื้อคนนั้นส่งมามันทำเอาคลื่นอยากขยี้ให้จมเตียงเลยน่ะสิ “จะ จะเสร็จ อ้ะ อ๊า” รติยาหวีดครางลั่นก่อนจะเกร็งตัวกระตุกแล้วปลดปล่อยออกมาทันที ความแน่นหนึบตอดรัดจนคลื่นนิ่วหน้า มือหนาจับขาเรียวไว้มั่นแล้วเร่งจังหวะเข้าใส่ปลดปล่อยตามออกมาทันที “อ่า เด็กดื้อ” “คลื่นว่าอะไรนะคะ” รติยาถามเสียงสั่นเพราะยังอ่อนไหวกับส่วนที่เชื่อมต่อกันอยู่ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าจนฟังไม่ชัดจนต้องถามซ้ำ “เปล่าครับ อีกรอบนะ” คลื่นตอบก่อนจะถอนตัวตนออกมาแล้วเปลี่ยนท่าเตรียมต่อรอบสองทันที ไม่รู้ทำไมพอนึกถึงรูปของลลิลที่ส่งมาทีไรความต้องการมันก็พวยพุ่งขึ้นมาจนทนไม่ไหวอีกแล้ว ทำเอารติยาที่ไม่เคยเห็นคลื่นทำหลายรอบแบบนี้ถามด้วยความแปลกใจ “อื้อ เดี๋ยวค่ะทำไมวันนี้แรงเยอะจัง” “แล้วเอินไหวมั้ยครับ” คลื่นตอบพลางสบตาคนใต้ร่างด้วยสายตาร้อนแรงจนรติยากัดปากหน้าร้อนผ่าว ร่างบางขยับเข้าหากดจูบที่คอหนาก่อนจะตอบออกมาด้วยใบหน้าที่ยั่วยวนกว่าเดิม “ยันเช้าก็ไหวค่ะ อ้ะ อื้อ”