“ถ้าจะร้องไห้ คงไม่เริ่มแต่แรกหรอก”
ทั้งสายตาและคำพูดเต็มไปด้วยความท้าทายและยั่วยวน จนแม้แต่ลลิลเองยังอยากตบปากตัวเองที่ปากดีไม่เลิก แต่เดินหน้ามาขนาดนี้ให้ถอยอีกก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน ประสบการณ์ครั้งแรกกับคนที่ถูกใจขนาดนี้คงไม่ได้เจอกันทุกคนหรอก
“ตอบแบบนี้ รู้ใช่มั้ยว่าต่อไปจะเป็นยังไง”
“ยิ่งกว่ารู้อีกค่ะ”
“พ่อแม่กลับตอนไหน”
คลื่นถามด้วยรอยยิ้มพอใจ ในเมื่อเด็กมันรู้ดีก็ไม่เห็นมีอะไรต้องกังวลนอกจากจะมีใครมาขัดจังหวะเท่านั้น สองมือลูบไล้แขนเรียวเล็กที่นุ่มนิ่มจนอยากขยำแรงๆสักที
“อาทิตย์หน้า”
ลลิลตอบตามตรงด้วยใบหน้าใสซื่อ ไม่เข้าใจว่าคลื่นจะถามทำไมตอนนี้
“หึ ไม่นานขนาดนั้นหรอก เอาแค่สองชั่วโมงก็พอ”
คลื่นบอกด้วยรอยยิ้มร้ายก่อนจะก้มลงจัดการเด็กดื้อต่อทันที
“อื้อ”
เสียงหวานถูกกลืนหาย ลลิลเผยอปากรับจูบของคลื่นอีกครั้งด้วยสมองที่เริ่มพร่าเบลอ จากที่คิดว่าเคยรับมือได้ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล
