ช่วงบ่ายที่เหลือวิชาสุดท้ายที่ต้องสอน แถมยังเป็นวิชาสุดท้ายที่คลื่นจะมาสอนลลิลในวันนี้ด้วย ทำเอาร่างบางนั่งมองคลื่นที่ตรวจข้อสอบอยู่ด้วยสีหน้าเศร้าหมอง เพราะไม่รู้จะทำยังไงให้ได้ใกล้ชิดกันเหมือนเดิม เวลาที่ผ่านมาแม้จะได้เจอแค่ช่วงเสาร์อาทิตย์ แต่การหาโอกาสในเวลาสอนทำเรื่องแบบนั้นบ่อยๆก็ทำเอาลลิลติดใจจนไม่อยากให้มันจบไปแบบนี้เลย
“พี่คลื่นจะไม่มาสอนลิลแล้วจริงๆเหรอ”
“ก็เวลาครบตามที่แม่เธอจ้างพี่แล้วไง”
คลื่นตอบโดยไม่ได้ละออกมาจากข้อสอบตรงหน้า รู้ว่าลลิลกำลังอยากจะพูดอะไร แต่สำหรับคลื่นมันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรสักนิดเลย เพราะลลิลก็ไม่ต่างอะไรกับคนอื่นๆที่ผ่านเข้ามาเยอะแยะแล้วก็ผ่านไป
“สอนต่อไม่ได้เหรอ เดี๋ยวลิลไปขอให้แม่จ้างเพิ่มนะ”
“ไม่ได้ พี่มีสอนประจำอยู่แล้ว”
“แต่ลิลอยากเจอพี่นี่นา”
ลลิลมุ่ยหน้าแล้วบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ คราวนี้คลื่นละออกมาจากกระดาษข้อสอบก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองล
