เทียนกัลยาภัคตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยล้าเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้หญิงสาวรู้สึกกลัวซูโฮขึ้นมา
“บ่ายโมงแล้วเหรอ” หญิงสาวจึงรีบลุกเพื่อไปชำระร่างกายแต่สายตาก็หันไปเจอกับพาสปอร์ตที่วางไว้ตรงหัวเตียง คงเป็นโอกาสดีที่เทียนกัลยาภัคจะคิดหนี
“ต้องมีสักวันแหละที่หนีกลับไทยได้” หญิงสาวจึงส่งข้อความหาปัญนิตาพร้อมกับบอกในสิ่งที่ตัวเองต้องการ รอไม่นานก็มีข้อความตอบกลับมา หญิงสาวจึงรีบลบบทสนทนาทิ้งเพราะกลัวว่าซูโฮจะมาเห็นเข้า
“คุณเทียนอยากกินอะไรไหมคะวันนี้มีข้าวต้มหมูค่ะ” แม่บ้านรีบปรีเข้ามาถามเพราะเจ้านายสั่งไว้ไม่ให้ใครเข้าไปรบกวนหญิงสาวจึงไม่มีใครย่างกรายเข้าไป
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เทียนกัลยาภัคขอบคุณแม่บ้านที่เตรียมอาหารมาไว้รอ หากซูโฮดีแบบนี้ก็คงดี
“บ้าน่า เราจะไปคิดถึงเขาทำไม”
“คุณเทียนพูดอะไรนะคะ?”
“เปล่าค่ะ” หญิงสาวรีบปฏิเสธนั่งรับประทานอาหารสักพักก็มีเสียงข้อความแจ้งเตือนขึ้นทำให้หญิ
