ถึงกำหนดที่เทียนกัลยาภัคต้องออกเดินทางกลับเมืองไทยซึ่งเป็นการดีเพราะซูโฮเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศเวลาเครื่องออกคือตอน 18.00 น.
ครืด ครืด ครืด
“ตา”
“เทียนขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ”
“ตาดูแลตัวเองดีๆนะ”
“ไว้เจอกันที่เมืองไทย”
หญิงสาวจึงวางสายจากเพื่อนและเก็บเฉพาะเอกสารที่สำคัญไปเท่านั้นส่วนเสื้อผ้าคงต้องทิ้งไว้ที่นี่เพราะไม่เหมาะที่จะนำไปด้วย
“ขอเทียนไปหากังจาหน่อยได้ไหม”
“ได้ครับ”
หญิงสาวจึงเดินเข้าไปในกรงของสิงโตตัวใหญ่ที่ตอนนี้กำลังหลับอยู่ เธอคงไม่ได้มาเล่นกับกังจาแล้ว
“แกดูแลตัวเองนะกังจาฉันคงไม่ได้กลับมาอีกแล้ว” เหมือนกังจาจะรับรู้เพราะเริ่มมาออดอ้อนหญิงสาว
“วันนี้ฉันมาลานะ”
กังจาจึงนอนทับตักของหญิงสาวไว้เหมือนจะเป็นการบอกว่าไม่อยากให้ไป
“โชคดีนะ” หญิงสาวยื่นมือไปลูบศีรษะของกังจาและอยู่พูดคุยสักพักและให้อาหารเป็นมื้อสุดท้ายแต่เหมือนเจ้าสิงโตจะรับรู้จึงไม่ยอมกินอาหารแม้แต
