“เอาแบบที่หอมสบายใจเลย ถ้าหอมมีอะไรให้ต่อช่วย บอกต่อได้เสมอเลยนะ ต่อพร้อมจะช่วยหอม” ต่อส่งรอยยิ้มมาให้ฉัน
“อื้ม ขอบใจมากนะ งั้นแยกกันตรงนี้เลยเนอะ” เมื่อหมดเรื่องที่จะพูดคุย เมื่อตกลงกันเข้าใจแล้ว เราก็ควรแยกจากกัน
ฉันส่งยิ้มให้ต่ออีกครั้งก่อนจะเดินออกจากตรงนี้
แต่ขาก้าวยังไม่ถึงสองก้าว มือของต่อก็คว้าที่แขนของฉันพร้อมกับเอ่ยว่า “กอดครั้งสุดท้ายได้มั้ยหอม”
สิ่งที่ต่อขอ ทำเอาฉันนิ่งเงียบ
เหมือนว่าต่อจะอ่านสีหน้าของฉันออกต่อจึงพูดขึ้นอีกว่า “ในฐานะเพื่อนก็ได้ เพราะไม่รู้ว่าต่อจากนี้เราจะมีโอกาสได้อยู่ใกล้กันขนาดนี้อีกมั้ย”
ฉันไม่ได้รู้หรอกว่าความหมายที่ต่อพูดหมายความว่าอะไร ฉันไม่อยากจะคิดอะไรที่มันซับซ้อน
เพียงแต่ว่าตอนนี้ร่างกายของฉันไปไวกว่าความคิดหลายร้อยเท่า เพราะว่าฉันเป็นฝ่ายที่โผเข้ากอดต่อเอง
อาจด้วยเพราะคำพูดที่ฟังแล้วน่าสงสาร หรืออาจจะเพราะความที่เราเคยคุ้นกันมาหลายปีทำให้ค
