“ช้า” ก้าวขาเข้ามาในห้องนอนได้เจ้าของห้องก็ส่งเสียงทันทีทันใด
“อืม ช้ามาก เหนื่อยก็เหนื่อย นี่แม่ยังสั่งให้กลับไปกินข้าวที่บ้านด้วย” ฉันทิ้งตัวนั่งลงที่เตียงนอน
“เฮียไฟกลับยัง” นาวขยับตัวเข้ามากอดฉัน
“ยัง แม่ชวนเขากินข้าวด้วย”
“ไปพูดเชียร์ให้แม่ชอบเฮียไฟตั้งแต่เมื่อไหร่”
“หือ พูดมาได้ ใครจะไปพูดเชียร์”
“ไปกับเขามาทั้งวันไม่ใช่หวั่นไหวกับเขาแล้วอะ”
“เอาอะไรมาหวั่นไหว คนไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย”
“แล้วรู้สึกกับใคร” นาวมันท่าจะบ้าแล้วแน่ ๆ มาถามอะไรแบบนี้
“ถามอะไรเนี่ย จะไปมั้ยตลาดอะ หิวข้าวมากแล้วเนี่ย จะหาไรกินที่ตลาดก่อนกลับไปกินข้าวที่บ้าน”
แต่จากการกระทำตอนนี้ ฉันว่าไม่ใช่หรอก มันไม่ได้บ้า มันแค่กำลังหว่านล้อมอยากจะปี้ฉันแน่ ๆ
“หิวเหมือนกัน อดมาหลายวันใจจะขาดแล้ว” เห็นมั้ยล่ะ ไอ้บ้านี่มันหวังจะอึ๊บฉันอีกแล้ว
“ไหนว่าจะไปคลองถม”
“แป๊บเดียวไง 5 นาทีพอ” พูดจบคว้าใบหน้าของฉันให้หันไปส
