แล้วเป็นพ่อได้ปะ

นอกจากการคาดเดาของเตอร์ที่มันถูกแค่บางส่วน สิ่งที่ได้รับรู้ผ่านการพูดคุยทางโทรศัพท์กับเพื่อนสนิทเมื่อคืนยังเป็นเรื่องที่เขาตกใจอยู่มากเช่นเดียวกัน ยิ่งมาเห็นเพื่อนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งซึ่งลำบากตั้งแต่เด็กจนโตต้องอดทนอุ้มท้องและดูแลเจ้าเด็กคนนี้มาด้วยตัวคนเดียว นักศึกษาแพทย์ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอย่างไรก่อน แน่นอนว่าความน้อยใจในตอนแรกนั้นมันมลายไปหมด หลงเหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจและชื่นชมคุณแม่ลูกหนึ่งผ่านนัยน์ตาสีเข้ม “เหนื่อยมากหรือเปล่าครับ ที่ผ่านมาน่ะ” ชายหนุ่มกล่าวถามในขณะที่เจ้าของห้องตัวจริงชงเครื่องดื่มขม ๆ นำมาวางลงตรงหน้า และยังดีที่ตอนได้ทราบเรื่องราวของกะทิว่าหายไปไหนมานั้นเตอร์ว่างจากการเรียนแล้ว จึงเลือกซื้อของใช้เด็ก พร้อมกับอุปกรณ์จำเป็นมาฝากหญิงสาวด้วยถึงที่ “มันก็เหนื่อยแหละ แต่พอมีเขาแล้วมันก็ดีมากจริง ๆ เตอร์กับโรมโกรธทิมากเลยใช่ไหม” “ตอนแรกกูแม่งโกรธมึงฉิบหายเลยทิ จู่ ๆ ดรอปเรียนไปไม่บอกแล้วหายไปเลย มีใครจะไม่โกรธบ้างวะ” “โรม” ว่าที่คุณหมอต้องปรามเพื่อนซึ่งหย่อนตัวลงนั่งข้างกาย โดยกล่าวความในใจออกมาเสียหมดเปลือก แต่นิสัยคิดอะไรก็พูดออกมาตรง ๆ ก็เป็นอะไรที่แก้ยากสำหรับสหรัฐ “ก็ตอนนั้นกูไม่รู้ไง ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ใครจะไปโกรธลง” พอเห็นสีหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามหม่นหมองลงไปถนัดตา สหรัฐเองก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นเดียวกัน แต่เขาก็เป็นพวกพูดจาขวานผ่าซากแบบนี้ เลยทำได้เพียงแค่ยกเครื่องดื่มที่นำมาเสิร์ฟให้เพื่อนพร้อมกับตัวเองขึ้นดื่มแล้วมองออกไปยังวิวของตึกสูง “ขอโทษนะ” “มันไม่ใช่เรื่องที่ทิจะมาขอโทษ แล้วตกลงว่าจะเอายังไงต่อครับ ผมว่าถ้าทิจะกลับมาเรียนจริง ๆ ยังไงอยู่ที่นี่กับโรมก็น่าจะดีกว่าออกไปอยู่กันเองสองคนนะครับ” “ใช่ ๆ แบบที่ไอ้ว่าที่คุณหมอพูดเลย อยู่กับกูที่นี่ กูช่วยมึงเลี้ยงเด็กหัวเถิกนั่นได้สบาย ๆ เลยทิ อยากได้อะไรกูจะหามาให้หมดเลย ขออย่างเดียว อย่าพากันไปลำบากลำบนอีก ถ้าไม่เชื่อที่กูพูดก็ให้เชื่อไอ้เตอร์ นี่อนาคตของประเทศชาติเลยนะเว้ย มึงไม่เชื่อมันจะไปเชื่อใครที่ไหนอะ” “ทิเป็นสัตว์ประเสริฐครับ เรื่องแค่นี้ทำไมทิจะคิดเองไม่ได้” “อ้าว มึงด่าว่ากูเป็นสัตว์ไม่ประเสริฐเหรอวะไอ้ว่าที่หมอเถื่อน! จบไปแล้วรักษาคนไข้ตาย กูจะช่วยเขายัดข้อหาเพิ่มให้ คอยดู!” นักศึกษาแพทย์ลอบถอนหายใจออกมา มันแน่อยู่แล้วว่าเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์นั้นเป็นคนที่พึ่งพาอาศัยได้ แค่สภาพตอนอยู่กับคนสนิทก็เป็นอย่างที่เห็นเลย เขาจึงต้องเหลือบตามองกะทิอีกรอบ เห็นใบหน้าหญิงสาวมีความหนักใจอยู่มากจึงต้องกล่าวให้เธอคิดทบทวนอีกครั้ง “ถ้าไม่เชื่อว่าโรมจะช่วยเลี้ยงได้ ก็ให้ทิกลับไปเชื่อตัวเองว่าเลี้ยงเขาได้ดีที่สุดแล้ว แค่เปลี่ยนพาลูกมาอยู่ในที่สะอาด สะดวกสบายขึ้น มันก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้วไม่ใช่เหรอครับ ทิก็น่าจะรู้ดีที่สุดว่าเด็กอายุแค่นี้ไม่ควรพาเขาไปลําบากตรากตรำที่ไหนอีก ไม่ใช่ว่าผมกับโรมดูถูกทินะครับ แต่เพราะเราคือเพื่อนกัน อะไรช่วยได้เราก็อยากจะช่วย และหวังดีกับทั้งสองคน เรย์ก็หลานพวกผมเหมือนกันนะครับ” สหรัฐอยากจะตบรางวัลให้เตอร์มันอย่างงาม ที่สามารถเกลี้ยกล่อมคุณแม่ลูกหนึ่งให้ยอมตกลงปลงใจอาศัยอยู่ที่นี่กับตนเองได้แบบไม่ต้องคิดว่าเป็นการบังคับเช่นตอนเห็นว่าเขากำลังจะโทรหาบิดา ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ทราบว่าเขาจะดีใจทำไม ทั้งที่ความจริงมันก็เป็นภาระของตัวเองไม่ใช่หรือ แค่โดนผู้ให้กำเนิดบ่นเรื่องเรียนไม่จบเสียทีก็หนวกหูจะแย่แล้ว ล้านเปอร์เซ็นต์เลยว่าต่อจากนี้จะมีกะทิด้วยที่บ่นโรมเพิ่ม แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าไอ้ว่าที่หมอมันตั้งใจจะแกล้งกันหรือไม่ ถึงได้เอ่ยฝากฝังเด็กหัวเถิกนี่เอาไว้กับเขาแล้วเป็นตัวเองที่อาสาพากะทิไปซื้อข้าวของที่จำเป็นเพิ่ม โดยอ้างว่ามันมีความรู้เรื่องนี้มากกว่าโรม ซึ่งมันก็ดันเป็นเรื่องจริงอีก! “แง้!” เวร นั่งเขียนงานส่งอาจารย์ไปไม่เท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่าเด็กหัวเถิก พ่อหน้าเหมือนปลากระเบนชนปะการังจะตื่นขึ้นมาจากการนอนหลับอุตุแล้ว แล้วกะทิมันบอกเขาว่ายังไงบ้างนะ อ๋อ ต้องเอานมที่ปั๊มไว้มาให้เด็กคนนี้กินตามเวลา แล้วนมมันอยู่ไหนไอ้เหี้ย! “แป๊บ ๆ อย่าเพิ่งร้องดิ เป็นลูกผู้ชายต้องรู้จักอดทนรู้ปะ” หานมแม่ที่บรรจุใส่ขวดเอาไว้ให้ได้จ่อถึงปาก เด็กน้อยเพียงไม่กี่เดือนที่ร้องอยู่เมื่อสักครู่ก็เงียบลง แล้วจ้องมองโรมตาแป๋ว ก่อนจะแหกปากเสียงดังขึ้นมาอีกรอบ พร้อมใช้มือเล็ก ๆ นั่นปัดป่ายขวดนมในมือของเขาเกือบกระเด็นหก “โว้ย เป็นไรอีกเนี่ย หิวไม่ใช่เหรอ นี่ไง นมแม่ที่ชอบแดกอะ อ้าปากแล้วกินเข้าไป” เขาจะได้รีบทำงานส่งอาจารย์ซึ่งเดดไลน์คือเย็นของวันนี้แล้ว! “แง้!” โว้ยยย แม่งเลี้ยงยากกว่าไอ้อั๋นลูกพี่ลูกน้องเขาในความทรงจำอีกมั้ง หรือเด็กคนนี้จะติดให้อุ้มเข้าอกเวลาดื่มนม? เนื่องจากก่อนหน้านั้นเขาก็เห็นกะทิเอาลูกชายเข้าเต้าตัวเองตลอด ถ้าจริงคือแม่งเสียนิสัย! ทว่าเพื่อให้เด็กหยุดร้องแล้วได้กินนมตามเวลา สหรัฐจึงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วช้อนเอาตัวของเด็กชายขึ้นแนบอก แต่มันก็ยังไม่ยอมแดกนมแล้วพยายามดิ้นออกจากตักของเขาราวกับรังเกียจนักหนา เออ รังเกียจเหมือนกันแหละ กลิ่นเด็กหัวเถิกไม่ได้หอมเหมือนแม่มึงหรอกนะ! “โอ๋ ๆ หม่ำ ๆ นะครับ หม่ำ ๆ น้า ไม่ร้องเนอะ เด็กดี เดี๋ยวยกควายตาปราบให้สักตัวเอาปะ หัวเถิกแบบนี้ เอาแค่ควายไปก่อน โอ๊ย ไอ้เด็กคนนี้!” เนื่องจากโน้มใบหน้าลงไปใกล้เพื่อต้องการจะโอ๋เด็กน้อย เลยกลายเป็นว่าเขาโดนมันแกว่งมืออ้วน ๆ ตบเข้าปากเต็มแรง แม่งร้ายฉิบหาย คงไม่พอใจที่โดนเขาเรียกหัวเถิก แล้วพูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้นะ ละจะให้กินนมมันก็ไม่ยอมกินเนี่ย หรือหน้าเขาจะดุเกินไป เลยทำให้เด็กมันกลัว จึงลองใช้เท้าเขี่ยแท็บเล็ตที่วางอยู่ใกล้ ๆ กับหนังสือขึ้นมาวีดีโอคอลหามารดาเด็กอ้วนดู และใช่ เพียงแค่ได้ยินเสียงเด็กชายก็เงียบทันที ให้มันได้แบบนี้! [มีอะไรหรือเปล่าโรม หรือว่าเรย์งอแง] “ทำไมมึงรู้อะ” [ก็โรมไม่ใช่แม่เรย์ไหม มันก็ปกตินะ] “แล้วเป็นพ่อได้ปะ” [ขอทิเห็นหน้าลูกหน่อย] “เปลี่ยนเรื่องเก่ง” [เอาแท็บเล็ตให้เขามอง แล้วโรมลองป้อนนมดูนะ] “กูก็คิดว่าต้องทำแบบนั้น” ตามที่คิดจริง ๆ โรมต้องอุ้มเด็กน้อยเข้าอก แล้วใช้แท็บเล็ตที่เป็นหน้าของมารดาเด็กน้อยบดบังหน้าหล่อ ๆ ของตัวเองเอาไว้อีกที ปากเล็กนั่นถึงยอมรับขวดนมเข้าปาก แล้วเขาต้องอยู่สภาพนี้ไปจนกว่ามันจะกินอิ่มเหรอ ละอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเย็นแล้วนะโว้ย ใช้ตีนเขียนงานส่งได้เขาก็คงจะทำไปแล้ว แต่ความจริงมันไม่ได้ไง! [โอเค เขากินไม่นาน ทิต้องรบกวนโรมหน่อยนะ] “พวกมึงใกล้จะเสร็จยัง” [เพิ่งถึงห้างเอง] “เค งั้นกูต้องใช้ตีนเขียนจริง ๆ ละทิ เป็นกำลังให้กูด้วยนะ” TBC. สภาพ หัวโจกมาเลี้ยงเด็กน้อย