ตอนที่5

ลมกลางคืนพัดเบา ๆ แต่ณิชากลับรู้สึกหนักอึ้งทุกย่างก้าว เธอยืนอยู่หน้าสถานที่นัดหมาย… ไฟสีอุ่นส่องผ่านกระจกบานสูง เสียงดนตรีคลอเบา ๆ จากด้านใน ทุกอย่างดูปกติปกติ… เกินไป “คิดจะหนีกลับ?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลังณิชาชะงักหัวใจเต้นแรงขึ้นทันทีโดยไม่ต้องหันไปมอง เธอรู้เขามาแล้ว “…คุณชอบโผล่มาแบบนี้ตลอดเลยหรือไง” เธอหันกลับไป น้ำเสียงพยายามนิ่ง แต่สายตากลับไม่ยอมสบเขานานคีรินยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว สูทสีเข้มตัดกับแสงไฟ ใบหน้าคมชัด… และสายตาคู่นั้น สายตาที่เหมือนมองทะลุเธอเหมือนเดิม “แล้วเธอก็ยังไม่ชินอีก” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ ใกล้เกินไปณิชอถอยโดยอัตโนมัติหนึ่งก้าวคีรินหยุดสายตาเขาไล่มองการเคลื่อนไหวของเธอช้า ๆ ก่อนจะยิ้มบาง “ยังกลัวฉันอยู่สินะ” “ไม่ได้กลัว” เธอสวนทันทีเร็วเกินไปเขาเลิกคิ้วเล็กน้อย “งั้น…ก็แค่ไม่ชอบ?” เธอเงียบคำตอบมันอยู่ตรงกลาง… และนั่นยิ่งทำให้เธอหงุดหงิด “เข้าไปข้างใน” เขาพูดเหมือนสั่งณิชาขมวดคิ้ว “คุณบอกว่าแค่หนึ่งชั่วโมง” “ใช่” “งั้นก็อย่าทำเหมือนฉันเป็นลูกน้องคุณ” ประโยคนั้นทำให้เขาหยุดมองเธออีกครั้ง นานกว่าปกติก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “เธอไม่เหมือนใครจริง ๆ” เขาพูดเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างแล้วเดินนำเข้าไปโดยไม่รอคำตอบ ณิชายืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งก่อนจะกัดฟันเดินตามเข้าไปโต๊ะมุมลึกถูกจัดไว้เรียบร้อยแล้วไม่มีคนพลุกพล่านเหมือนถูก “เตรียมไว้ล่วงหน้า”เธอสังเกตทุกอย่างและยิ่งไม่ชอบความรู้สึกนี้ “คุณวางแผนไว้หมดแล้วใช่ไหม” เธอเปิดประเด็นทันทีที่นั่งลงคีรินเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตายังจับจ้องเธอไม่ปล่อย “ฉันไม่ชอบอะไรที่ควบคุมไม่ได้” คำตอบนั้น… ซื่อตรงเกินไปณิชาหัวเราะหึ “รวมถึงคน?” “โดยเฉพาะคน” เขาตอบโดยไม่ลังเลบรรยากาศเงียบลงไม่ใช่เงียบธรรมดาแต่เป็นเงียบที่มีแรงกด “แล้วฉันอยู่ตรงไหนของเกมคุณ” เธอถามคราวนี้เสียงเบาลง แต่จริงจังกว่าเดิมคีรินไม่ตอบทันทีเขามองเธอ… เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่างก่อนจะพูดช้า ๆ “ตอนแรก… แค่คนที่ฉันสนใจ” ณิชาขมวดคิ้ว “ตอนแรก?” เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยระยะห่างลดลงอีก “ตอนนี้… ไม่ใช่แล้ว” หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว “หมายความว่าไง” “เธอเริ่มมีผลกับฉัน” คำพูดนั้นไม่ได้หวานแต่มันหนักหนักจนเธอไม่รู้จะรับมือยังไง “คุณพูดเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ” “สำหรับฉัน… มันไม่ปกติ” สายตาเขาจริงจังขึ้นครั้งแรกที่ณิชารู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้า… ไม่ได้ควบคุมทุกอย่างได้อย่างที่เขาพูด “แล้วคุณจะทำยังไงกับ ‘สิ่งผิดปกติ’ นี้ล่ะ” เธอถามกลับคราวนี้… เป็นฝ่ายเธอที่จ้องเขาไม่หนีคีรินยิ้มบาง “เก็บไว้ใกล้ตัว” คำตอบเดิมแต่ความหมาย… ลึกกว่าเดิม “ฉันไม่ใช่ของคุณ” เธอพูดชัดคีรินพยักหน้าเบา ๆเหมือนยอมรับแต่สายตาเขาไม่เปลี่ยนเลย “ตอนนี้ยัง” คำว่า “ตอนนี้” ทำให้ณิชากำมือแน่น “คุณนี่มัน” “กินก่อน” เขาตัดบทเหมือนไม่อยากให้เธอหนีประเด็น… หรือไม่ก็ไม่อยากให้เธอหนีไปจริง ๆเวลาผ่านไป บทสนทนาระหว่างพวกเขาไม่ได้ลื่นไหล แต่ก็ไม่อึดอัดเหมือนตอนแรกแปลกทั้งที่เธอควรอยากหนีแต่กลับยังนั่งอยู่ตรงนี้ “เธอมองฉันบ่อยนะ” เสียงเขาทำให้ณิชาสะดุ้งเล็กน้อย “ไม่ได้มอง” “โกหกไม่เก่ง” เขาสวนทันทีณิชาหันหน้าหนีหงุดหงิดตัวเองมากกว่าเขา “คุณก็ชอบจับผิด” “ฉันแค่สังเกต” เขาตอบเรียบ ๆก่อนจะพูดต่อเบาลง “โดยเฉพาะเธอ” เธอเงียบอีกแล้วทำไมต้องเป็นเธอคำถามนั้นวนอยู่ในหัวแต่เธอไม่ถามออกไปเพราะกลัวคำตอบหนึ่งชั่วโมงผ่านไปเร็วกว่าที่คิดหรือบางที… เธอแค่ไม่ทันได้ตั้งตัว “ครบแล้ว” ณิชาพูดขึ้น พร้อมลุกจากเก้าอี้ “ฉันจะกลับ” คีรินไม่ห้ามแต่สายตาเขายังตามเธออยู่ “ฉันไปส่ง” “ไม่ต้อง” เธอตอบทันทีเร็วเหมือนกลัวเขาจะล้ำเส้นอีกคีรินลุกขึ้นยืนสูงกว่าเดิมเมื่ออยู่ใกล้ “เธอยังคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอ?” “ฉันไม่ไว้ใจคุณ” เธอพูดตรงเขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ดีแล้ว” คำตอบนั้นทำให้เธอชะงัก “อะไรนะ” “ถ้าเธอไว้ใจฉันง่าย ๆ… ฉันคงเบื่อไปแล้ว” ประโยคนั้นทำให้ณิชามองเขานิ่งผู้ชายคนนี้อันตรายกว่าที่เธอคิด “กลับดี ๆ” เขาพูดสั้น ๆไม่ตามไม่รั้งแต่สายตาเขา… ยังเหมือนเดิมเหมือนปล่อยเธอไปแต่ไม่ได้ปล่อยจริง คืนนั้นณิชานั่งอยู่บนเตียงห้องเงียบ แต่หัวเธอไม่เงียบเลยเธอควรโล่งใจเพราะมันจบแล้วหนึ่งชั่วโมงตามข้อตกลงแต่ทำไม…เธอกลับรู้สึกเหมือนมันเพิ่งเริ่มต้นโทรศัพท์บนโต๊ะสว่างขึ้นข้อความใหม่เธอมองมันอยู่พักหนึ่งก่อนจะหยิบขึ้นมา “เธอคิดว่ามันจบแล้ว?” ข้อความสั้น ๆแต่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอีกครั้งณิชากัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป “เราตกลงกันแล้ว” ไม่กี่วินาทีคำตอบก็เด้งกลับมา “ฉันไม่เคยบอกว่าจะหยุด” ลมหายใจเธอสะดุดสายตาจ้องหน้าจอแน่นแล้วข้อความสุดท้ายก็มา “คืนนี้แค่เริ่มต้น”