ตอนที่4

สามวันเต็ม… ที่ณิชาไม่เห็นหน้าเขา ไม่มีสายโทร ไม่มีข้อความ ไม่มีเงาแม้แต่นิดเดียวมันควรจะเป็นเรื่องดีแต่แปลกที่เธอกลับรู้สึก… ไม่สบายใจเหมือนความเงียบนี้ กำลังซ่อนอะไรบางอย่างไว้ชีวิตเธอกลับมาเป็นปกติตื่นเช้า ไปทำงาน นั่งหน้าคอม จัดการตัวเลขคุยกับเพื่อนร่วมงานเหมือนเดิมทุกอย่างเหมือนเดิมยกเว้น… ตัวเธอเองเธอเริ่มระแวงหันมองด้านหลังบ่อยขึ้นชะงักทุกครั้งที่มีคนเดินผ่านใกล้เกินไปและที่แย่ที่สุดคือ…เธอเริ่มคิดถึงสายตาคู่นั้นสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุ “ณิชา เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงเพื่อนร่วมงานทักเธอสะดุ้งเล็กน้อย “เปล่า แค่พักผ่อนน้อย” คำโกหกง่าย ๆ หลุดออกไปจนกระทั่ง… เช้าวันที่สี่ทุกอย่างก็พังลง “ณิชา มีพัสดุของเธอ” พนักงานหน้าบริษัทเรียก เธอเดินเข้าไปช้า ๆกล่องสีดำถูกวางอยู่บนโต๊ะ เรียบ ไม่มีลวดลาย ไม่มีโลโก้ ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีแค่ชื่อเธอ มันดูธรรมดาแต่กลับทำให้เธอรู้สึกไม่ปกติ “ใครส่งมาให้คะ” เธอถามพนักงานส่ายหัว “ไม่มีข้อมูลเลยค่ะ มีแค่ชื่อคุณ” หัวใจณิชาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเธอรู้สึกได้โดยไม่ต้องเปิดว่าใครเป็นคนส่งเธอหยิบกล่องขึ้นมาน้ำหนักมันมากกว่าที่คิดเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะมือของเธอชะงักอยู่บนฝากล่อง ลมหายใจช้าลงเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างสุดท้าย… เธอก็เปิดมันด้านในมีซองเอกสารและโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งแค่นั้นไม่มีอย่างอื่นเธอหยิบซองขึ้นมาเปิดออก “ของของเธอ” ตัวอักษรสั้น ๆแต่กดลึกลงในกระดาษเหมือนคนเขียนต้องการให้มัน “ชัด” ณิชากำกระดาษแน่นความรู้สึกบางอย่างแล่นขึ้นมาทั้งโกรธ… และไม่พอใจทันใดนั้นโทรศัพท์ในกล่องก็สว่างขึ้นมีสายเข้าชื่อที่ขึ้น…ทำให้หัวใจเธอกระตุกคีรินเธอมองหน้าจออยู่หลายวินาทีก่อนจะกดรับ “ได้ของแล้ว?” เสียงเขาดังขึ้นทันทีไม่มีคำทักไม่มีคำเกริ่นเหมือนเขารู้ทุกอย่าง “คุณเอามันไปทำไม” ณิชาถามตรง ๆน้ำเสียงแข็งกว่าปกติปลายสายเงียบไปนิดหนึ่งก่อนจะตอบ “ก็แค่… ทำให้เธอไม่มีทางเลือก” คำตอบนั้นทำให้เธอหายใจหนักขึ้น “นี่มันเกินไปแล้วนะ” “ยังไม่ถึงครึ่ง” เสียงเขานิ่งเรียบ… แต่เย็นเธอเงียบเพราะรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น “คุณต้องการอะไร” คำถามเดิมแต่คราวนี้… หนักกว่าเดิม “ฉันบอกแล้ว” เสียงเขาช้าลงชัดทุกคำ “เธอ” ณิชาหลับตาลงพยายามกดอารมณ์ตัวเอง “เลิกพูดแบบนี้สักที” “ทำไม” เขาถามกลับทันที “เธอไม่ชอบ… หรือเธอกลัว” คำถามนั้นแทงตรงจุดเธอกำโทรศัพท์แน่นขึ้น “ฉันไม่จำเป็นต้องตอบคุณ” “งั้นฉันจะทำให้เธอตอบเอง” บรรยากาศปลายสายเปลี่ยนไปทันทีจากนิ่ง… เป็นกดดัน “คืนนี้” เขาพูดต่อ “ออกมากับฉัน” ณิชาชะงัก “อะไรนะ” “หนึ่งมื้อ” “หนึ่งชั่วโมง” “แล้วฉันจะปล่อยเธอไป” ข้อเสนอที่ฟังดูเหมือนง่ายแต่เธอรู้ดีว่าไม่มีอะไร “ง่าย” กับผู้ชายคนนี้ “แล้วถ้าฉันไม่ไป” เงียบ ก่อนที่เขาจะตอบ “ฉันจะไปหาเธอเอง” “คุณก็ทำอยู่แล้ว” เธอสวนทันที “ไม่เหมือนกัน” เสียงเขาต่ำลง “คราวนี้… ฉันจะไม่หยุดแค่มอง” ณิชานิ่งไปประโยคนั้น… ทำให้เธอรู้สึกหนาวขึ้นมาทันที “ที่ทำงานเธอ” “ที่อยู่เธอ” “คนรอบตัวเธอ” “อย่าเอาคนอื่นมาเกี่ยว” เธอตัดบททันที “งั้นก็มาหาฉัน” ง่ายสั้น และไม่มีทางเลือกณิชากำลังถูกบีบแบบที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน “…ที่ไหน” เธอถามในที่สุดปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนเขากำลังพอใจ “ดี” เขาบอกสถานที่เวลาชัดเจนเหมือนทุกอย่างถูกวางไว้แล้วสายถูกตัดณิชายืนอยู่ตรงนั้นนิ่งเงียบ เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะนี่ไม่ใช่การนัดนี่คือ… การควบคุมเธอไม่มีทางเลือกมีแค่ “ไป”หรือ “โดนลากเข้าไปลึกกว่านี้” คืนนั้นณิชายืนอยู่หน้ากระจกแสงไฟในห้องส่องให้เห็นสีหน้าของตัวเองชัดเจนไม่ใช่ความกลัวอย่างเดียวแต่มีบางอย่าง… ที่เธอไม่อยากยอมรับเธอกำลัง “เข้าไปหาเขาเอง” มือหยิบเสื้อขึ้นมาเปลี่ยนชุดช้า ๆเหมือนกำลังคิดทุกก้าวแต่สุดท้ายเธอก็หยิบกระเป๋าและเดินออกจากห้องเพราะเธอรู้ดีว่าเกมนี้เธอไม่ได้เป็นคนตั้งกติกา