หนึ่งทุ่มตรง
ณิชายืนอยู่หน้าร้านอาหารหรูใจกลางเมือง
แสงไฟสีทองส่องผ่านกระจกใส บรรยากาศด้านในดูสงบและเป็นระเบียบ
ต่างจากความรู้สึกในใจของเธอโดยสิ้นเชิงเธอก้มมองตัวเองเล็กน้อยชุดที่ใส่เรียบ แต่ดูดีพอจะไม่สะดุดตาไม่เด่นเกินไปแต่ก็ไม่ธรรมดาทุกอย่างถูกคิดมาแล้วคีรินเดินมาหยุดข้างเธอ
“พร้อม?”
เขาถามณิชาหันไปมอง
“ไม่มีคำว่าพร้อมจริง ๆ หรอก”
เธอตอบคีรินยิ้มบาง ๆ
“งั้นก็ไป”
ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านพร้อมกันพนักงานต้อนรับยิ้มสุภาพพาไปยังโต๊ะด้านในมุมที่สามารถมองเห็นทั้งร้านได้เกือบทั้งหมด
ณิชานั่งลงสายตากวาดมองรอบ ๆ อย่างเป็นธรรมชาติแต่ในความเป็นจริงเธอกำลัง “สังเกตทุกคน”
ผู้ชายในชุดสูทคู่รักนักธุรกิจทุกคนดูปกติจนกระทั่งสายตาของเธอหยุดที่โต๊ะหนึ่ง
ชายวัยกลางคนนั่งอยู่กับลูกน้องอีกสองคนท่าทางนิ่งไม่พูดมากแต่คนรอบตัวเขา… ระวังตัว
เหมือนรู้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาณิชาหันไปมองคีรินเล็กน้อยเขาพยัก
