ณิชาตื่นเร็วกว่าปกติทั้งที่นอนน้อย แต่สมองกลับตื่นเต็มที่ภาพเมื่อคืนยังชัดเจนอยู่ในหัว
โกดัง
เอกสารรถที่ตามมาและคำพูดของคีรินเธอลุกขึ้น นั่งเงียบอยู่ปลายเตียงสักพัก
ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปเอกสารที่ถ่ายไว้ไล่ดูอีกครั้งรหัสเดิมยังอยู่ตรงนั้นซ้ำไปซ้ำมาเหมือนตั้งใจให้เป็นจุดเชื่อมณิชาขมวดคิ้วเธอลองไล่เส้นทางเงินอีกครั้งเชื่อมโยงทีละจุดจนกระทั่งเห็นบางอย่างเงินจำนวนหนึ่งไม่ได้วิ่งผ่านบัญชีบริษัท
แต่วิ่งผ่านบัญชีบุคคลหลายชื่อแต่มีชื่อหนึ่งที่โผล่บ่อยผิดปกติเธอจ้องมันนิ่งแล้วพึมพำเบา ๆ
“นี่แหละตัวเชื่อม”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นณิชาชะงักเธอไม่ได้สั่งอะไรและไม่ได้บอกใครว่าจะอยู่เธอลุกขึ้น เดินไปที่ประตูเปิดดูผ่านช่องเล็กคีรินเธอเปิดประตูทันที
“คุณมาเร็ว”
เธอพูดคีรินมองเธอสายตานิ่งเหมือนเดิม
“เธอก็เหมือนกัน”
เขาตอบณิชาหันกลับไปหยิบโทรศัพท์ยื่นให้เขา
“ฉันเจออะไรบางอย่าง”
คีรินรับไปด
