ตอนที่57

ซอยแคบเงียบลง แต่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยยังอยู่ครบ ณิชายืนพิงกำแพง หายใจช้า ๆ ให้จังหวะหัวใจกลับมานิ่ง คีรินวางคนเจ็บลงกับพื้นอย่างระวัง สายตาเขากวาดไปรอบพื้นที่ ไม่ใช่แค่หาคนตาม แต่กำลังคิด สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น มันเร็วเกินไป แม่นเกินไป เหมือนมีคนรู้ทุกก้าว “มันไม่ใช่แค่ตามรอย” ณิชาพูด เสียงเบา แต่ชัด คีรินพยักหน้า เขาคิดเหมือนกัน “มีคนส่งข้อมูลให้มัน” เขาตอบ คำพูดนั้นทำให้ความเงียบหนักขึ้น ณิชากอดอก เธอมองเขาตรง ๆ “แล้วคุณคิดว่าเป็นใคร” คำถามนี้ไม่มีทางเลี่ยง คีรินไม่ตอบทันที เขามองเธอ เหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะพูด “คนที่อยู่ใกล้พอจะรู้ทุกอย่าง” ณิชาหรี่ตา “คุณกำลังหมายถึงฉันหรือเปล่า” คำถามตรง ไม่มีอ้อม คีรินส่ายหน้าเบา ๆ “ถ้าเป็นคุณ เราคงไม่รอดออกมา” คำตอบนั้นทำให้เธอนิ่งไปเล็กน้อย มันไม่ใช่คำปลอบ แต่มันคือความจริงในมุมของเขา ณิชาหันมองไปทางอื่น คิด เร็