ตอนที่56

รถแล่นต่อเนื่องจนแสงของเมืองเริ่มปรากฏ คีรินไม่ชะลอ เขาเลือกเส้นทางที่วกวน สลับเข้าออกถนนเล็ก เหมือนกำลังตัดการตามทุกเส้นทางที่เป็นไปได้ ณิชานั่งเงียบ แต่สายตายังตื่น เธอมองกระจกเป็นระยะ ไม่มีไฟคันไหนตามติด แต่ความรู้สึกในอกยังไม่คลาย “เราจะไปที่ไหน” เธอถาม คีรินตอบทันที “ที่ที่เขาไม่รู้” คำตอบสั้น แต่พอ รถเลี้ยวเข้าไปในย่านที่ดูเงียบกว่าปกติ อาคารสูงบังแสงไฟ ถนนแคบลง ก่อนจะหยุดหน้าตึกธรรมดา ไม่มีอะไรโดดเด่น เหมือนอาคารที่ไม่มีใครสนใจ คีรินดับเครื่อง มองรอบสุดท้าย ก่อนจะลงจากรถ ณิชาช่วยพาคนเจ็บขึ้นไปด้านบน ห้องที่ใช้พักไม่ใหญ่ แต่มีอุปกรณ์ครบ เหมือนถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า คนเจ็บถูกวางลง หายใจยังแผ่ว แต่ยังมีสติ ณิชาจัดการแผลอีกครั้ง มือเธอไม่สั่น แต่จังหวะเร็วขึ้นเล็กน้อย คีรินยืนมอง เงียบ เขาไม่ได้แทรก แต่ไม่ละสายตา ไม่กี่นาทีผ่านไป อาการเริ่มคงที่ ณิ