ความเงียบในโกดังหนักขึ้นทันทีที่แสงตกกระทบใบหน้าเขาณิชามองชัดขึ้นและในวินาทีนั้นเธอรู้ทันทีว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาแต่สิ่งที่ทำให้เธอชะงักจริง ๆคือสายตาของคีรินมันเปลี่ยนทันที
“นาย”
เสียงเขาต่ำลงไม่ใช่แค่ตกใจแต่มันคือความโกรธที่กดไว้ชายคนนั้นยิ้มก้าวเข้ามาอีกนิดไม่รีบเหมือนมั่นใจว่าทุกอย่างอยู่ในมือ
“นานแล้วนะ”
เขาพูดน้ำเสียงสบายเกินไปสำหรับสถานการณ์นี้ณิชามองสลับระหว่างทั้งสองคนเธอไม่รู้ชื่อแต่เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้ไม่ธรรมดา
“ใคร”
เธอถามสั้น ๆคีรินไม่ละสายตาก่อนจะตอบ
“คนที่ควรจะตายไปแล้ว”
คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศเย็นลงทันที
ชายคนนั้นหัวเราะเบา
“แต่ฉันยังอยู่”
เขาตอบ
“และตอนนี้ ฉันกลับมาเอาของของฉันคืน”
คำว่า “ของของฉัน”ทำให้ณิชารู้สึกไม่ดีทันทีคีรินก้าวขึ้นไปข้างหน้าบังเธอไว้โดยไม่ต้องหันมอง
“นายไม่มีสิทธิ์”
เขาพูดเสียงนิ่งแต่แข็งชายคนนั้นหยุดมองเขาก่อนจะพูด
“ฉันไม่มีส
