เสียงเครื่องมือแพทย์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องตรวจ ณิชากำลังเช็กผลคนไข้รายสุดท้ายของช่วงเช้าอย่างตั้งใจ สายตาเธอจริงจัง มือขยับอย่างคล่องแคล่ว
ชีวิตของเธอกลับมาเป็น “หมอ” เต็มตัวอีกครั้ง
และเธอ…ชอบมันมาก
“ผลตรวจออกมาปกติดีค่ะ แค่พักผ่อนให้พอ แล้วก็ลดความเครียดลงหน่อยนะคะ”
เธอยิ้มให้คนไข้ ผู้ชายวัยประมาณปลายยี่สิบที่นั่งอยู่ตรงหน้า
“ครับหมอ…แต่ถ้าเครียดอีก มาหาหมอได้บ่อย ๆ ไหมครับ” เขาพูดพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ
ณิชาชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มสุภาพแบบมืออาชีพ “มาตามนัดตรวจได้ปกติเลยค่ะ”
“งั้นผมจะพยายามเครียดบ่อย ๆ เลยครับ”
ประโยคนั้นทำให้พยาบาลด้านหลังกลั้นขำแทบไม่อยู่
แต่ก่อนที่ณิชาจะได้ตอบอะไร เสียงเปิดประตูดังขึ้น
ปึง
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที
เรย์ยืนอยู่ที่ประตู
สายตานิ่ง
แต่บรรยากาศรอบตัว…ไม่ได้นิ่งตาม
“ตรวจเสร็จหรือยัง”
เขาพูดเสียงเรียบ
ณิชากะพริบตาเล็กน้อย “อีกน
