เสียงกุญแจหมุนดังเบา ๆ
ประตูห้องถูกเปิดออก
ณิชาเดินเข้ามาพร้อมถุงของสดในมือ กลิ่นฝนจาง ๆ ติดตัวเธอเข้ามาด้วย วันนี้เลิกเวรช้ากว่าปกติเล็กน้อย แต่เธอก็ยังแวะซื้อของเพื่อกลับมาทำอาหารเอง
“ฉันกลับมาแล้ว—”
ประโยคของเธอหยุดกลางทาง
เพราะภาพตรงหน้า
เรย์ยืนอยู่กลางห้องครัว ใส่เสื้อยืดสีเข้มแขนพับขึ้นเล็กน้อย มือหนึ่งถือมีด อีกมือกำลังหั่นผักอย่างจริงจัง
ณิชากะพริบตา
หนึ่งที
สองที
“นาย…ทำอะไรอยู่”
เรย์ไม่เงยหน้าทันที “ทำอาหาร”
“ฉันรู้ว่าทำอาหาร” เธอเดินเข้าไปใกล้ขึ้น “ฉันหมายถึง…นายทำได้ด้วยเหรอ”
เขาหยุดมือเล็กน้อย ก่อนจะตอบเรียบ ๆ “เรียนรู้”
“จากใคร”
“อินเทอร์เน็ต”
คำตอบนั้นทำให้ณิชาหลุดหัวเราะ
เธอวางของลงบนโต๊ะแล้วพิงเคาน์เตอร์ มองเขาทำต่อเงียบ ๆ
ท่าทางเขาจริงจังเหมือนกำลังทำภารกิจอะไรสักอย่าง
“วันนี้ฉันตั้งใจจะทำเองนะ” เธอพูด
“ฉันอยากทำให้”
คำตอบสั้น ๆ
แต่ทำให้เธอเงียบไปทัน
