วันหยุดที่หาได้ยาก
ณิชายืนอยู่หน้ากระจก ปรับเสื้อเบา ๆ วันนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดหมอ แต่เป็นเดรสสีอ่อนเรียบ ๆ ผมปล่อยสบาย ดูต่างจากลุคในโรงพยาบาลอย่างชัดเจน
“เสร็จหรือยัง”
เสียงเรย์ดังมาจากหน้าห้อง
“แป๊บเดียว!”
เธอตอบกลับ ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไป
เรย์ยืนรออยู่ในเสื้อเชิ้ตสีเข้ม กางเกงเรียบ ๆ แต่แค่ยืนเฉย ๆ ก็สะดุดตาคนรอบข้างอยู่ดี
ณิชาหยุดมองเขาเล็กน้อย
“วันนี้หล่อเป็นพิเศษนะ”
เธอแซว
เรย์เลิกคิ้วนิดเดียว “ปกติ”
“มั่นใจเกินไปแล้วนะ”
“เธอเป็นคนพูด”
ณิชาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ แล้วดึงปกเสื้อเขาให้เข้าที่ “ไปเถอะ เดี๋ยวคนเยอะ”
ห้างสรรพสินค้าช่วงบ่ายคึกคักพอสมควร
ผู้คนเดินไปมา เสียงพูดคุยปะปนกับเพลงเบา ๆ
ณิชาเดินดูของไปเรื่อย ๆ อย่างสบาย ๆ ส่วนเรย์เดินข้างเธอไม่ห่าง
สายตาเขากวาดรอบ ๆ เป็นนิสัย
ไม่ใช่เพราะระแวงภัยเหมือนเมื่อก่อน
แต่เป็นเพราะ…เขารู้ว่าใครกำลังมองเธอ
