คำตอบของณิชายังลอยอยู่ในอากาศ ไม่มีใครพูดต่อทันที แต่ความเงียบครั้งนี้ ไม่ใช่ความนิ่ง มันคือรอยร้าวที่เริ่มขยาย คีรินมองเธอ นานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา สายตาเขาไม่ได้โกรธ แต่ลึกลงไป มันมีบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็น “งั้นเธอก็เลือกแล้ว” เขาพูด เสียงเรียบ แต่หนัก ณิชาพยักหน้า ช้า “ใช่” คำตอบนั้น ไม่สั่น ไม่ลังเล คีรินหลับตา เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง สายตาเขาเปลี่ยน ชัดเจน จากคนที่ยืนข้างเธอ กลายเป็นคนที่กำลังยืนคนละฝั่ง “งั้นฉันก็ต้องทำในสิ่งที่ต้องทำ” เขาพูด ณิชาหายใจลึก เธอรู้ คำพูดนี้หมายถึงอะไร “คุณจะหยุดฉัน” เธอพูด คีรินพยักหน้า “ใช่” ไม่มีคำอธิบายเพิ่ม ไม่มีข้อยกเว้น ชายอีกคนยืนดู เงียบ แต่แววตาเขาเหมือนคาดไว้แล้ว “น่าสนใจ” เขาพูดเบา ๆ ก่อนจะถอยออก เปิดระยะ เหมือนให้พื้นที่ “งั้นฉันจะดูว่าใครจะชนะ” คำพูดนั้น ไม่ได้ช่วย แต่ก็ไม่ได

