ลมกลางคืนพัดแรง ถนนว่างเปล่า แต่หัวใจของณิชาไม่เคยว่าง ทุกก้าวที่เธอเดินออกมา ไม่ได้เบาลงเลย กลับหนักขึ้น เพราะครั้งนี้ เธอเดินคนเดียว ไม่มีคีรินอยู่ข้าง ๆ ไม่มีใครคอยคุมจังหวะ ทุกการตัดสินใจ ต้องเป็นของเธอเอง ณิชาเดินไปเรื่อย ๆ ไม่หันกลับ แม้จะรู้ ว่าถ้าหัน เธออาจเปลี่ยนใจ โทรศัพท์สำรองในมือสั่นเบา ๆ สัญญาณเตือนยังทำงาน ข้อมูลที่เธอมี ยังเชื่อมต่อกับเครือข่ายบางส่วน เธอหยุด ใต้แสงไฟสลัว เปิดหน้าจอ ข้อมูลยังอยู่ ครบ มากพอจะทำให้โลกสั่น “งั้นเริ่มเลย” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงเบา แต่ชัด นิ้วเธอเลื่อน เลือก ตัด เธอไม่เปิดทั้งหมด แต่ปล่อยบางส่วน ข้อมูลระดับล่าง ชื่อที่เกี่ยวข้อง เส้นทางการเงิน พอให้เกิดแรงกระเพื่อม แต่ยังไม่พังทั้งระบบ ปุ่มส่งถูกกด ในจังหวะที่ไม่มีใครเห็น สัญญาณถูกปล่อยออกไป เงียบ แต่แรง ณิชาหายใจออกช้า เธอรู้ นี่คือก้าวแรก และมั

