ตอนที่75

รถคันเล็กแล่นฝ่าความมืด ไฟถนนสาดผ่านกระจกเป็นจังหวะ ไม่มีบทสนทนาในช่วงแรก มีแค่เสียงเครื่องยนต์ กับความคิดของสองคน ณิชานั่งเบาะข้าง สายตาเธอมองออกไปด้านนอก แต่สมองยังอยู่กับข้อมูลที่เธอปล่อย มันเริ่มแล้ว และมันไม่มีทางหยุด “เธอรู้ใช่ไหมว่ามันจะตามมาเร็วแค่ไหน” ชายข้างคนขับพูดขึ้น ไม่หันมามอง ณิชาพยักหน้า “รู้” เธอตอบ สั้น ชัด เขายิ้มมุมปาก “ดี” “อย่างน้อยฉันจะได้ไม่ต้องอธิบายมาก” รถเลี้ยวเข้าซอยแคบ มืด เงียบ เหมือนไม่มีใครใช้ ก่อนจะหยุดที่อาคารเก่า สองชั้น ไม่มีป้าย ไม่มีแสง “ลง” เขาพูด ณิชาไม่ลังเล เธอลงจากรถ มองรอบ จดทุกทางเข้าออก ทุกมุมอับ ชายคนนั้นเดินนำ เปิดประตู เข้าไปด้านใน กลิ่นฝุ่นจาง ๆ แต่พื้นที่ด้านในกลับถูกจัดไว้ มีอุปกรณ์ สาย หน้าจอ เหมือนศูนย์ควบคุมขนาดย่อม ณิชามอง เธอรู้ทันที เขาไม่ได้เป็นแค่คนหนี แต่เป็นคนที่เตรียมพร้อม “ที่น