ในบ้านเงียบแต่ไม่ใช่ความเงียบที่ทำให้สบายใจ
มันคือความเงียบที่เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังก่อตัวณิชานั่งอยู่หน้าคอมสายตาจ้องหน้าจอไฟล์ที่เปิดอยู่ไม่ใช่แค่ข้อมูลธรรมดาแต่มันคือ “เหยื่อ”
ข้อมูลที่เธอตั้งใจให้หลุดตั้งใจให้ถูกเจอตั้งใจให้ถูกขโมยทุกอย่างถูกวางไว้อย่างระมัดระวังให้เหมือนความผิดพลาดให้เหมือนเธอพลาดจริงทั้งที่จริงแล้ว… มันคือกับดักคีรินยืนพิงกำแพงมองเธอเงียบ ๆสายตาไม่ละจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว
“พร้อมนะ”
เขาถามน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความตึงเครียดณิชาพยักหน้า
“เขาต้องเข้ามา”
เธอพูด
“และเขาจะเข้ามา”
เธอมั่นใจเพราะเธอรู้ว่าอีกฝ่าย “อยากได้” ข้อมูลแค่ไหนคีรินเดินเข้ามาใกล้หยุดอยู่ข้างหลังเธอระยะห่างไม่มาก
“จำไว้อย่างเดียว”
เขาพูดเสียงต่ำ
“ถ้ามันหลุดจากแผน ฉันจะหยุดทันที”
ณิชาหันไปมอง
“แล้วฉันล่ะ”
คำถามตรงไม่อ้อมคีรินตอบทันที
“เธอออก”
ไม่มีลังเลณิชาส่ายหน้าช้า ๆ
“เราตกลงกันแ
