รถแล่นเข้าสู่ถนนที่แทบไม่มีไฟเงียบมืด
และว่างเปล่าเหมือนโลกทั้งใบหายไปเหลือแค่พวกเขาสองคนและจุดหมายที่กำลังรออยู่ณิชามองตรงไปข้างหน้าสายตานิ่งแต่ลึกลงไป… ความกดดันกำลังกัดกิน
ภาพเพื่อนของเธอยังติดอยู่ในหัวไม่หายไปไหนคีรินขับรถด้วยความเร็วคงที่ ไม่เร่งเกินไป ไม่ช้าเกินไป ทุกอย่างแม่นยำเหมือนเขาคุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้
“อีกไม่ไกล”
เขาพูดณิชาพยักหน้ามือกำแน่นบนตัก
โกดังร้างปรากฏขึ้นด้านหน้าขนาดใหญ่เงียบไม่มีแสงแต่ความรู้สึก… บอกชัดว่ามีคนอยู่
คีรินจอดรถห่างออกไปดับเครื่องทั้งสองนั่งเงียบอยู่ในรถไม่พูดเหมือนกำลังฟังฟังความผิดปกติฟังความเคลื่อนไหว
“เขารอเราอยู่”
ณิชาพูดคีรินพยักหน้า
“ใช่”
คำตอบสั้นแต่ชัดไม่มีอะไรต้องเดา
“แผน?”
เธอถามคีรินหันมามองสายตานิ่ง
“เข้าไป”
คำตอบนั้นทำให้เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ตรง ๆ?”
เขาพยักหน้า
“เขาอยากให้เราเล่นตาม”
“งั้นเราก็เล่น… แต่ในแบบของเรา”
ณิ
