ตอนที่79

ความว่างบนหน้าจอ ยังคงนิ่ง ไม่มีชื่อ ไม่มีเส้นเชื่อมโยง ไม่มีอะไรเหลือ เหมือนทุกอย่างจบลงจริง ๆ แต่ความรู้สึกในห้อง ไม่เหมือนคำว่าจบเลย ณิชายืนอยู่ที่เดิม มือเธอคลายลงช้า ๆ เหมือนปล่อยน้ำหนักบางอย่างออกไป แต่ในอกกลับหนักขึ้น คีรินยังมองหน้าจอ ไม่ขยับ สายตาเขานิ่ง ลึก เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ที่ไม่ใช่แค่เรื่องข้อมูล อาร์คพิงโต๊ะ ถอนหายใจยาว “เงียบเกินไป” เขาพูด เบา ณิชาหันไปมอง “มันก็ควรจะเป็นแบบนี้” เธอตอบ อาร์คส่ายหน้า ช้า “ไม่” เขาพูด “ถ้ามันจบจริง มันจะไม่เงียบแบบนี้” คำพูดนั้น ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนทันที ณิชาขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง” เธอถาม คีรินเงยหน้าขึ้น สายตาเขาคมขึ้น “มันเร็วเกินไป” เขาพูด เสียงต่ำ ณิชานิ่ง “อะไรเร็ว” เธอถาม คีรินมองหน้าจอ อีกครั้ง ก่อนจะตอบ “การหายไปของมัน” คำพูดนั้น ทำให้เธอรู้สึกแปลก “ฉันลบมันเอง” เธอพูด “มันก