ตอนที่80

หน้าจอที่เพิ่งว่างเปล่า ตอนนี้ไม่ว่างอีกต่อไป สัญลักษณ์บางอย่างกะพริบเป็นจังหวะ เหมือนชีพจร ช้า แต่สม่ำเสมอ ณิชายืนมอง ไม่ขยับ ความรู้สึกในอก เหมือนถูกบีบ สิ่งที่เธอลบไป ไม่ได้หาย มันแค่เปลี่ยนรูป “มันคืออะไรแน่” เธอถาม เสียงเบา แต่ตึง คีรินไม่ละสายตาจากหน้าจอ นิ้วเขาขยับ ดึงข้อมูล แยก วิเคราะห์ เร็ว เหมือนเคยทำมาก่อน อาร์คเองก็ไม่ต่าง เขาเปิดระบบของตัวเอง เชื่อมเข้าหา พยายามจับโครงสร้าง “มันไม่ใช่ไฟล์” อาร์คพูด เสียงจริงจัง “มันเป็นแกน” ณิชาขมวดคิ้ว “แกนของอะไร” เธอถาม คีรินตอบ ช้า แต่ชัด “ของทั้งระบบ” คำตอบนั้น ทำให้เธอเงียบ ทันที “แปลว่าทุกอย่างที่เราเห็นก่อนหน้านี้” เธอพูด เหมือนเรียบเรียง คีรินพยักหน้า “เป็นแค่ชั้นนอก” อาร์คเสริม “เหมือนเงา” ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันไม่ใช่ความว่าง มันคือการรับรู้ ว่าพวกเขาเพิ่งแตะของจร