แสงเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา
แต่ในห้องยังคงเงียบเหมือนกลางคืนยังไม่จบณิชายังนั่งอยู่ที่โต๊ะอุปกรณ์ชิ้นเล็กวางอยู่ตรงหน้าตั้งแต่เมื่อคืนเธอยังไม่ได้ลุกไปไหนไม่ใช่เพราะไม่ง่วงแต่เพราะสมองยังไม่ยอมหยุดทุกอย่างมันเชื่อมกันเร็วเกินไปโกดังการล่อการโดนล่อกลับอุปกรณ์ปริศนามันเหมือนมีใครบางคน
“อยู่เหนือเกมนี้”
และกำลังมองพวกเขาอยู่คีรินเดินออกมาจากอีกห้องเขาเปลี่ยนเสื้อแล้วพร้อมเหมือนเตรียมตัวไปไหนสักที่
“ยังไม่ได้นอน?”
เขาถามณิชาส่ายหน้า
“คุณล่ะ”
เขาไม่ตอบแต่สายตาบอกคำตอบแล้วเหมือนกันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่ณิชาจะหยิบอุปกรณ์ขึ้นมา
“ฉันลองแกะดูแล้ว”
เธอพูด
“มันไม่ส่งสัญญาณปกติ”
คีรินขยับเข้ามาใกล้
“หมายถึง?”
ณิชาวางมันลงหมุนให้เขาดู
“มันเหมือนถูกตั้งค่าให้ส่ง… เฉพาะช่วงเวลา”
คำอธิบายนั้นทำให้เขาหรี่ตา
“เหมือนเช็กตำแหน่งเป็นจังหวะ”
เธอพยักหน้า
“ใช่”
ความเงียบตกลงแต่ครั้งนี้มันเต็มไ
